เธอทำไปเมื่อสองสามวันก่อน”ลุงหูเองก็รู้ดี คงเป็นเพราะอวิ๋นตั่วกลัวที่บ้านจะเห็นว่าตัวเองหน้าบวมแบบนี้แน่ๆ “หน้าหนูไม่เป็นไรแน่เหรอ?”“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอดูให้แล้ว” เพื่อให้ดูว่าไม่เป็นไรจริงๆ เธอจึงยิ้มออกมาด้วยท่าทางสบายๆ ลุงหูที่มองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอผ่านกระจกมองหลัง เห็นแล้วก็อดเสียวสันหลังไม่ได้อวิ๋นตั่วก็เห็นรอยยิ้มน่ากลัวๆ ของตัวเองเหมือนกัน ดูน่าเกลียดมากกว่าร้องไห้อีกแฮะลุงหูหักเลี้ยวรถ ตรงไปที่บ้านของเซียวเซียวไปได้ครึ่งทางเธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา แม่ของเซียวเซียวมักจะมาเล่นไพ่นกกระจอกกับแม่ของเธอบ่อยๆ ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดีเธอถอนหายใจ “ช่างเถอะค่ะ หนูไม่ไปแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”อวิ๋นตั่วคิดว่าทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ นํ้ามาใช้ดินต้าน ไม่มีอะไรที่น่ากลัวหรอกเมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่ต่างจากที่คิดไว้นัก พอทุกคนเห็นหัวที่เหมือนหัวหมูของเธอกลับมา ระเบิดก็ลงบ้านทันทีชูยินถึงกับร้องออกมาไม่หยุด “เกิดอะไรขึ้น! ลูกไปทำอะไรมา!?”“แม่ ตอนนี้หนูพูดไม่สะดวกนะคะ” อวิ๋นตั่วพูดพึมพำและก็เป็นอวิ๋นเฉียวผู้มีประสบการณ์ ที่พอเห็นหน้าน้องสาวก็ดูออก “ถูกต่อต่อยมาครับ”จนคนเป็นแม่ร้องขึ้นมาอีกครั้ง “ต่อต่อย! ทำไมพวกมันต้องต่อยลูกล่ะเหล็กในมีพิษหรือเปล่า? ให้ตายเถอะ นี่ลูกไปเรียนหรือเปล่าเนี่ย?”“แม่ แม่ไม่ต้องตะโกนได้ไหมคะ?” อวิ๋นตั่วพูดได้แค่นั้นจริงๆหลังจากที่ชูยินสงบลง เธอก็วิ่งไปโทรศัพท์
