ั่นใจไป แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ไม่ใช่ว่ามีจิตใจดีอะไรนัก แต่เป็นเพราะเธอไม่มีเวลาจะสนใจต่างหาก “ฉันต้องไปแล้วล่ะ!”ยังไม่ทันกลืนข้าวในปาก อวิ๋นตั่วก็หอบหนังสือวิ่งออกจากโรงอาหารไปเสียแล้วเทียนอี้ถึงกับงงตาค้าง “เธอพยายามทำไปเพื่ออะไรกันนะ?”จื่อเถิง “เพราะอวี่เจ๋ออยู่มหา’ลัย C ยังไง!”เทียนอี้ไม่ดีใจเลยสักนิด เพื่ออวี่เจ๋ออีกแล้ว! หลิวอวี่เจ๋อมีอะไรนัก คนคนนี้มีค่าถึงกับให้อวิ๋นตั่วพยายามเรียนอย่างสุดความสามารถขนาดนี้เลยเหรอ?เมื่อมาถึงห้องเรียน เทียนอี้ก็จงใจสะบัดนํ้าเย็นๆ ใส่อวิ๋นตั่ว “คนเก่งๆเขาข้ามแม่นํ้าไปหมดแล้ว มาพยายามตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ! ฉันจะบอกอะไรให้นะ เธอพยายามแบบนี้ เมื่อถึงเวลาถ้าสอบเข้ามหา’ลัย C ไม่ได้ เธอจะเจ็บหนักนะ เดี๋ยวเธอก็จะรู้เองว่าเรื่องบางเรื่อง มันไม่สามารถเป็นจริงได้แค่เพราะความพยายามหรอก ที่บอกว่าสวรรค์จะตอบแทนความขยันน่ะเป็นเรื่องโกหก เรื่องความแตกต่างของไอคิวอะไรพวกนี้เราจะละเลยไม่ได้ แบบนี้มันอาจจะทำให้เธอเสียความมั่นใจไปตลอดชีวิตนะ เธอรู้จักตัวเองดี รู้ว่าอนาคตมันไม่มีหวัง ฉันจะแนะนำอะไรให้ กับอนาคตที่ไม่สำเร็จ ต้องดิ้นรนจนหมดแรง สู้ตอนนี้หลับตาลงไม่ดีกว่าเหรอ เดินช้าๆ ก็ถึงฝั่งเหมือนกันนั่นแหละ”อวิ๋นตั่วเหยียดหยาม “สำหรับนายน่ะมันไม่ทันแล้ว ฉันไม่เหมือนนายสักหน่อย”“เธอไม่เหมือนกับฉันตรงไหน?”อวิ๋นตั่วยิ้มเจ้าเล่ห์ “เพราะฉันสอบเข้า แต่นายใช้เส้นสายเข้ามา แ
