อวิ๋นตั่วกับอวี่ซีจูงมือกันเดินเล่นอยู่ในห้าง อวี่ซีเห็นเสื้อผ้าในตู้โชว์แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “เดี๋ยวในอนาคตถ้าฉันรวยขึ้นมานะ ฉันจะซื้อเสื้อผ้าในนี้ให้หมดเลย”ที่อวี่ซีมักจะฝันกลางวันว่าเธอเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้า แล้วบอกกับพนักงานว่า ตัวนี้ไม่เอา ตัวนี้ไม่เอา นอกนั้นเอาหมดเลยแต่คิดๆ ไปแล้วก็พาให้เสียกำลังใจ คืนวันแบบนั้นมันสุดจะเอื้อมถึงจริงๆ“อวิ๋นตั่ว ทำไมเธอไม่อยากซื้ออะไรเลยล่ะ?” อวี่ซีแปลกใจ อวิ๋นตั่วไม่ใช่คนไม่มีเงิน เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการได้
แต่ทุกครั้งที่ออกมาชอปปิ้งด้วยกันนั้น อีกฝ่ายเพียงแต่เดินเป็นเพื่อนเธอ ไม่ซื้ออะไรเลยอวี่ซีไม่มีเงิน อยากซื้อก็ซื้อไม่ได้ในขณะที่อวิ๋นตั่วมีเงิน แต่กลับไม่ซื้อสำหรับอวี่ซีแล้ว ช่างน่ารู้สึกผิดต่อเงินที่พ่อของเธอหามาได้จริงๆ“หนูไม่รู้จะซื้ออะไรนี่คะ” อวิ๋นตั่วว่า“ก็จริง เธอเกิดมาก็มีพร้อมแล้วทุกอย่าง ทุกอย่างที่เธอต้องการ ทุกคนก็เตรียมไว้ให้หมดแล้ว” ถ้าจะบอกว่าเธอไม่อิจฉาเลยสักนิดก็คงจะเป็นเรื่องโกหกอวิ๋นตั่วรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่อวี่ซี ทำไมพี่ไม่เปิดร้านขายเสื้อผ้าเองล่ะคะ พี่ทำเสื้อผ้าได้ เข้าใจการออกแบบ เปิดร้านทำเสื้อผ้าที่ตัวเองชอบ สร้างแบรนด์เป็นของตัวเอง แบบนั้นมันจะไม่เยี่ยมไปเลยหรอกเหรอคะ?”อวี่ซี “แค่พูดมันก็ง่ายน่ะสิ เธอคิดว่าเปิดร้านเสื้อผ้าสักร้านมันง่ายมากเหรอ รู้ไหมว่าแผงเล็กๆริมทางที่มีคนพลุกพล่านน่ะต้องต้องจ
