กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่อกหักมันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือยังไงยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะของพี่ชายกับพ่อและแม่ที่อยู่ข้างนอกนั้น เธอก็รู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง ช่างน่าสงสารจริงๆ เธอร้องไห้ขึ้นมาอีก ร้องไปร้องมาก็กลายเป็นเริ่มครํ่าครวญฟางผิงหันมองอวี่เจ๋อ “ทำไมวันนี้เสียงร้องถึงได้เจ็บปวดนักล่ะ? ที่ลูกบอกว่าจะปล่อยให้เธอหายเองมันไม่ได้ผลแล้วหรือเปล่า?”อวี่เจ๋อ “ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวร้องจนเหนื่อยแล้วก็หยุดไปเอง”อวี่ซีร้องไห้จนเหนื่อย จึงล้มตัวลงนอน พอฟางผิงเห็นว่าเสียงเงียบไปแล้วเธอก็เลยยกอาหารเข้าไป ร้องเรียกเบาๆ “อวี่ซี กินข้าวเถอะ แม่เอาข้าวเข้ามาให้แล้ว”แต่อวี่ซีก็ไม่สนใจฟางผิงจึงจำใจต้องยกอาหารกลับออกไปอวี่เจ๋อ “พ่อกับแม่ไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมรออยู่นี่เอง ยังไงผมก็อยากอ่านหนังสือคนเดียวอยู่แล้ว”อวี่เจ๋อเก็บโต๊ะอาหาร นั่งอ่านหนังสือคนเดียวในห้องนั่งเล่น จนกระทั่งสี่ทุ่มกว่า ประตูห้องของอวี่ซีก็เปิดออก เธอรู้ว่าจะต้องมีคนรอเธอในห้องนั่งเล่นหนึ่งคน วันนี้เป็นอวี่เจ๋อ เมื่อวานเป็นแม่ วันก่อนเป็นพ่ออวี่เจ๋อมองเธอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัวอุ่นอาหาร แล้วยกออกมาวางบนโต๊ะกินข้าวอวี่ซีนั่งกินข้าวคนเดียว เมื่อกินเสร็จก็วางถ้วยกับตะเกียบลง อวี่เจ๋อเข้ามาจัดการเก็บกวาด แล้วอวี่ซีก็กลับเข้าห้องโดยที่ไม่พูดอะไร“อวี่ซี” อวี่เจ๋อเรียกเธอ “เธออยากจะกินข้าวคนเดียวแบบนี้ตลอดเลยเห
