ักมุมอะไร เทียนอี้รีบกินข้าวไปสองสามคำ แล้วเตรียมตัวจะลุกออกไปอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจ เขาได้ยินเสียงอวี่ซีร้องไห้เสียแล้ว ทั้งสองเริ่มเถียงกันแล้วเยว่หยางก็บอกเลิกอวี่ซีเปลี่ยนมาคุยประเด็นนี้ได้ยังไงกัน เทียนอี้ไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงอย่างไรก็เห็นท่าทางของเยว่หยางที่ดูมีเหตุผล แก้ตัวได้เต็มปากเต็มคำ
เป็นอวี่ซีทั้งนั้นที่ขอโทษเขา ไม่ใช่แค่อวี่ซีขอโทษ ทั้งครอบครัวของอวี่ซีก็ขอโทษเขาด้วย เขามาตั้งที่ฐานอยู่ที่เมืองนี้ไม่ได้ ครอบครัวของอวี่ซีช่วยเหลือเขาไม่ได้ เขาอยากเข้าบริษัทของอวี่เจ๋อ แต่กลับโดนอวี่เจ๋อปฏิเสธ สุดท้ายเขายังไม่ลืมที่จะหัวเราะเยาะอวี่เจ๋อ มีพรสวรรค์อะไรกันล่ะ เปิดบริษัทก็ยังเจ๊งไม่ใช่เหรอ? ประเด็นหลักที่พูดเหมือนจะบอกว่าที่ไม่สามารถรักษาบริษัทไว้ได้ เป็นเพราะไม่รับคนที่มีพรสวรรค์แบบเขาไว้ตั้งแต่แรกเทียนอี้รู้สึกว่าฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าเวลานี้ควรออกไปช่วยเหลือคนที่โดนรังแก จังหวะที่เขากำลังจะตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นนั้นก็มีคนๆ หนึ่งกระโจนออกมาเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว คนๆ นี้ก็คืออวิ๋นเฉียวอวิ๋นเฉียวนั่งลงตรงข้างอวี่ซี วางมือข้าหนึ่งลงบนไหล่ของเธอแล้วพูดว่า“ฉันรู้ว่าเธอใจอ่อน คำพูดบางอย่างที่ไม่น่าฟังก็พูดออกมา เธอโดนเขาเถียงข้างๆ คูๆ สาดโคลนใส่แล้วจริงๆ สินะ โชคดีที่ฉันไม่วางใจก็เลยตามมาด้วยไม่อย่างนั้นก็คงไม่รู้ว่าเธอโดนรังแกไปถึงไหนแล้ว!”เยว่หยางมองอวิ๋นเฉียวด้
