้ที่บ้านก่อนดีไหม?”“ดีครับ!” เทียนอี้ดีใจมาก ได้อยู่กับอวิ๋นตั่วนานขึ้นอีกหน่อยด้วยแต่อวิ๋นตั่วไม่เต็มใจ “ส่งเขากลับบ้าน ถ้าพ่อเขาเห็นขึ้นมา ต้องบังคับให้หนูย้ายโรงเรียนแน่เลยค่ะ!”“เธอนี่จิตใจคับแคบจัง นั่นมันเรื่องสมัยไหนแล้ว มันผ่านไปตั้งนานแล้วเอะอะเธอก็ขุดเรื่องในอดีตขึ้นมา สนุกนักหรือไง?” เทียนอี้พูดอวิ๋นตั่วจึงตอบว่า “สนุกสิ ฉันรู้สึกสนุกมากเลยล่ะ”“เธอต้องการให้ฉันลงจากรถกลางถนนจริงเหรอ?”“ฉันให้นายนั่งมาถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว”“เธอดูสิ บนถนนมืดตึ๊ดตื๋อ ถ้าเกิดเรื่องกับฉันขึ้นมา เธอจะเสียใจไหม?”“จะเกิดเรื่องอะไรกับนายได้เหรอ?”“ทำไมจะเกิดเรื่องกับฉันไม่ได้ล่ะ? ถ้าโดนรถชนขึ้นมาจะทำยังไง ถ้าโดนโจรแทงแล้วเลือดออกเยอะจนตายจะทำยังไง ถ้าโดนลักพาตัวจะทำยังไง”อวิ๋นตั่วหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า“เรื่องสุดท้ายเป็นไปได้มากที่สุดเพราะครอบครัวที่แค้นพ่อนายน่ะมีเยอะจริงๆ ระวังตัวหน่อยนะ”อวิ๋นตั่วเปิดประตูรถแล้ว “นายบอกว่าพานายมาถึงถนนที่โบกรถได้ง่ายก็พอแล้ว นายดูสิ นี่ที่มีแท็กซี่เยอะขนาดนี้”เทียนอี้ทำได้เพียงลงจากรถไปลุงหูนั่งยิ้มอยู่ตรงเบาะคนขับ พอมองเทียนอี้ยื่นมือโบกรถแท็กซี่ได้แล้วถึงได้ขับรถออกไป“บอกลุงหน่อยสิว่าทำไมหนูต้องทำแบบนี้ ขับวนไปนิดหน่อยไม่ได้ใช้เวลามากมายหรอกครับ” ลุงหูขับรถไปด้วยแล้วพูดไปด้วย“ที่หนูทำเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ค่ะ วันนี้ลุงอ้อมไปรอบหนึ่ง พรุ่งนี้เขาก็ถือโอกาสบอกแม่
