สเขาพูดเลยด้วยซํ้า “นั่งลง ต่อไปตาเธอแล้ว!”เทียนอี้ต้องจำใจนั่งลง เขียนกระดาษแล้วโยนให้อวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วเปิดอ่านในนั้นเขียนว่า “เลิกเรียนแล้วกลับบ้านด้วยกัน”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าคนคนนี้ช่างเป็นคนที่หลับหูหลับตามองโลกในแง่ดีซะเหลือเกิน สถานการณ์อย่างตอนนี้ ยังจะคิดเรื่องเลิกเรียนกลับบ้านได้อยู่อีกข้างนอกฟ้ามืดแล้ว ดวงอาทิตย์ในฤดูหนาวสั้นกว่าปกติ
แต่ครูภาษาอังกฤษก็ยังคงทำต่อไป จนเด็กๆ แต่ละคนเริ่มบ่น อวิ๋นตั่วก็เริ่มสงสารลุงหูขึ้นมา เขาไม่ได้เรียนหนังสือ แถมยังต้องมารอนานแบบนี้อีก ตอนนี้อยู่หน้าโรงเรียน ไม่รู้หัวหมุนไปถึงไหนแล้ว!
