“พี่ว่าในห้องเรียนของหนูใครน่าจะเป็นคนทรยศมากที่สุดคะ**?”**อวิ๋นตั่วนอนฟุบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เธอคิดพิจารณา “หนูคิดมาแล้วรอบหนึ่งมีคนน่าสงสัยอยู่สามคน แต่ว่าไม่มีหลักฐานอะไร หนูคิดว่าคนที่น่าสงสัยที่สุดคือหยวนหยวน เธอขี้ขลาด พอคุณครูขู่ เธอต้องสารภาพหมดแน่”“คนขี้ขลาดจะยิ่งกลัวจอมมารแบบเธอ ต่อให้คุณครูน่ากลัวกว่านี้ แล้วจะทำอะไรเขาได้ล่ะ? จะจับเขากินเหรอ?” อวี่เจ๋อพูด“พี่รู้สึกว่าไม่ใช่เธอเหรอ?”“คุณครูเขาจะไม่สงสัยพวกเธอเชียวเหรอ?”“ไม่หรอกค่ะ คุณครูไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น!”คนพูดไม่ได้ตั้งใจ แต่คนฟังคิดจริงจัง เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอาจารย์แล้ว โกรธจนแทบกระอักเลือดโดยไม่รู้ตัว “คุณครูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ไม่ใช่หรอกค่ะ” อวิ๋นตั่วเห็นสีหน้าอวี่เจ๋อแปลกไป ถึงนึกขึ้นได้ว่าเขาก็ต้องการเป็นคุณครูเหมือนกัน ด่าคุณครูไม่ถือว่าด่าเขาหรอกเหรอ? เธอตบปากเบาๆ ยิ้มแบบไม่สะทกสะท้าน “หนูไม่รบกวนพี่แล้ว ไปก่อนนะคะ”อวิ๋นตั่วหยิบกระเป๋านักเรียนออกจากประตูไป แล้วก็คิดถึงคำพูดอวี่เจ๋อเป็นคุณครูที่สืบรู้ได้เองจริงๆ เหรอ? งั้นจะเป็นใครได้ล่ะ? คุณครูฟิสิกส์ก็เป็นไปไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาพอเข้าคาบเรียนก็ออกไปแล้ว ไม่ได้เอาใจใส่เรืองการลอกการบ้านในชั้นเรียนขนาดนั้น คุณครูเคมีก็น่าสงสัย แต่ได้ยินว่าช่วงนี้ยุ่งมาก ไม่มีเวลามาพัวพันเรื่องพวกนี้กับนักเรียนยิ่งไปกว่านั้นคะแนนกระดาษข้อสอบวิชาเคมียังมีความแตกต่าง
