นเฉียวเดินเข้ามา “พี่ดูอยู่ข้างนอกนานแล้ว ไม่เห็นภาพการเรียนหนักหนาอะไรเลย เจอแต่สาวน้อยที่กำลังมีความรัก”“พี่พูดเพ้อเจ้ออะไรคะ!” จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็หน้าแดงขึ้นมา “หนูให้พี่ช่วยไปดูว่าเซียวเซียวกับจื่อเถิงมาถึงหรือยัง พี่เจอพวกเขาหรือยังคะ?”อวิ๋นเฉียว “พวกเขามาแล้ว และก็กลับไปแล้วด้วย”“ทำไมถึงกลับไปแล้วล่ะคะ?”“จู่ๆ ก็ไม่อยากทำการบ้านที่บ้านเราแล้วน่ะสิ” อวิ๋นเฉียวยิ้มอย่างมีลับลมคมใน“พี่ต้องไปแกล้งอะไรพวกเขาแน่ๆ”อวิ๋นเฉียวยิ้มเจ้าเล่ห์อวิ๋นตั่วเมื่อเห็นท่าทางพี่ชายก็รู้ได้ทันทีว่าคนเป็นพี่ต้องไปทำอะไรลับหลังแน่ๆ เธอลุกขึ้นยืนทันที “หนูจะไปหาพวกเขาเองค่ะ”แต่ก็ถูกอวี่เจ๋อจับไว้ ดันให้นั่งกลับลงที่เดิมเสียก่อน “นั่งทำโจทย์ของเธอไปเลย”อวิ๋นตั่ว “หนูจะไปหาพวกเขาเอง เมื่อวานเราคุยกันแล้ว”อวิ๋นเฉียว “เป็นความผิดของฉันเอง เดี๋ยวฉันไปตามให้ก็แล้วกัน”อวิ๋นเฉียวหยิบโทรศัพท์ของอวิ๋นตั่วขึ้นมาแล้ววิ่งออกไปข้างนอก โดยมีอวิ๋นตั่วตะโกนตามหลังมา “เอาโทรศัพท์หนูไปทำไม?”“พี่กลัวตามไม่ทัน จะได้โทรหาพวกเขาไง พี่ไม่มีเบอร์ ถ้าไม่ให้ใช้โทรศัพท์เธอ จะให้ใช้อะไรล่ะ?”อวิ๋นตั่วไม่ได้สงสัยอะไรอีก ปล่อยให้พี่ชายเอาโทรศัพท์ออกไปผ่านไปไม่ถึงสามนาที อวิ๋นเฉียวก็กลับเข้ามา เอาโทรศัพท์มาคืนอวิ๋นตั่ว“ตามไปไม่ทัน โทรไปแล้ว แต่พวกเขาไม่กลับมาแล้ว”อวิ๋นตั่ว “พี่ต้องไปทำให้พวกเขากลัวแน่ๆ!”“นายไปทำอะไรให้เขาตกใจ? เซียวเซียว
