อวิ๋นเฉียวมองเซียวเซียว ราวกับว่าได้ค้นพบดินแดนใหม่ “แฟนของอวี่ซีใช้คนที่ชื่อเยว่หยางหรือเปล่า?”จื่อเถิงยังไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้น และไม่รู้เหมือนกันว่าอวิ๋นตั่วได้ขอให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับแล้ว พอได้ยินเซียวเซียวพูด เขาก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที “แฟนคนนั้นของพี่อวี่ซี ผมไม่ได้มองเขาอย่างใจแคบนะครับ ผมรู้สึกว่าคนๆ นี้นิสัยไม่ดี ยังคบกับพี่อวี่ซีอยู่เห็นๆ แล้วยังจะมารออวิ๋นตั่วอยู่ตรงประตูโรงเรียนอีก จีบผู้หญิงยังไม่ลงทุนเลย มีแค่ไอศกรีมกับนํ้าอัดลมนั่นก็กล้ามาจีบผู้หญิงแล้ว”“เขาไปรออวิ๋นตั่วตรงหน้าประตูโรงเรียนด้วยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวตกใจมาก “ลุงหูไปรับอวิ๋นตั่วทุกวันไม่ใช่เหรอ ทำไมมีโอกาสได้ล่ะ?”จื่อเถิงพูด “เขาก็อาศัยช่วงเวลาที่ลุงหูยังมาไม่ถึงยังไงครับ ที่จริงคนที่มีสายตาเฉียบคมก็มองออกทั้งนั้นล่ะ อวิ๋นตั่วไม่ได้สนใจเขา คนๆ นี้มีประสาทการรับรู้ไม่เหมือนคนปกติหรือไง พูดยังไงก็ไม่เข้าใจ ถ้าพูดดีๆ หน่อยก็คือไม่ย่อท้อ ถ้าพูดแย่ๆ หน่อยก็คือขี้ตื๊อ”เซียวเซียวก้มหน้าก้มตาลงตลอด เธอคิดเพียงว่าพวกเรารีบควรจบการพูดคุยประเด็นนี้เสียที แต่จื่อเถิงกลับยังไม่พอใจ ยังใช้ข้อศอกมากระทุ้งเซียวเซียว แล้วถามไม่หยุด “เธอว่าฉันพูดถูกไหมล่ะ?”เซียวเซียวยิ้มตามด้วยความรู้สึกอึดอัดมากอวิ๋นเฉียวรู้สึกได้ว่าเซียวเซียวดูแปลกไป เธอเป็นคนเริ่มประเด็นนี้ชัดๆ แต่ตอนนี้กลับทำเหมือนคนใบ้ เรื่องนี้ต้องม
