วบ้านไหนเนี่ย ทำไมสวยขนาดนี้!”“คุณพ่อ!” อวิ๋นตั่ววิ่งเข้าไป “ทำไมน่าเกลียดแบบนี้ เปิดไฟสูงส่องหนู!”“ก็พออยากเห็นท่าทางของสาวน้อยบ้านนี้ตอนอยู่ใต้แสงไฟนี่”อวิ๋นตั่วเดินคล้องแขนอวิ๋นอี้ฟานเดินเข้าประตูมา พออวิ๋นอี้ฟานเห็นต้นคริสมาสต์ต้นสูงเท่าตึกนั่น ก็ถามว่า “วันนี้ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้เลยเหรอ?”“พี่ชายกลับมาแล้ว จะไม่ได้ใหญ่โตได้ไงล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วชี้ไปตรงสิ่งของประดับที่อยู่ข้างบนสุด แล้วพูดว่า “พวกนั้นน่ะ คุณครูหลิวช่วยห้อยให้หมดเลยค่ะ”“ลำบากคุณครูหลิวแล้ว” อวิ๋นอี้ฟานขอบคุณอวี่เจ๋ออวี่เจ๋อก็พูดด้วยความเกรงใจเช่นกัน “ก็ใช้แรงนิดหน่อยเองครับ”“หลังรถพ่อมีเหล้าอย่างดีอยู่ขวดหนึ่ง ลูกไปหยิบมาหน่อยสิ วันนี้พ่อดื่มกับคุณครูหลิว” อวิ๋นอี้ฟานบอกอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่ว“คุณครูหลิวไม่ดื่มเหล้าค่ะ” อวิ๋นตั่วว่า“ก็แค่แก้วเดียว เป็นไวน์แดงด้วย ลูกจะกลัวอะไร?” อวิ๋นอี้ฟานบีบจมูกลูกสาวเบาๆ “เจ้าตัวแสบ กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาจริงๆ เป็นห่วงแต่คุณครูไม่ห่วงพ่อตัวเองซะอย่างนั้น”อวิ๋นตั่วหน้าแดงเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินไปหยิบไวน์ที่หลังรถอวิ๋นอี้ฟานอวิ๋นอี้ฟานพูดกับอวี่เจ๋อว่า “บางทีฉันก็อิจฉานายนะ นายพูดอะไรเธอก็เชื่อไปหมด ฉันพูดอะไรเธอก็เอาแต่ต่อต้าน พอมาเทียบกันแล้ว ในใจเธอ พ่ออย่างฉันไม่มีอำนาจอะไรเลยสักนิด”อวี่เจ๋อจึงบอกว่า “อวิ๋นตั่วบอกว่าชอบคุณลุงมากครับ เป็นเพราะคุณเห็นเธอเป็นเหมือนเพื่อน ไม่ได้มองเธอ
