ป่า“แม่!” เขาเข้ามากอดชูยิน แต่คนเป็นแม่กลับก้าวถอยหลังอวิ๋นเฉียวท่าทางเสียใจ “ไม่เห็นผมเป็นลูกชายแล้วเหรอ?”“ทำไมลูกถึงปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?” ชูยินดึงสติกลับมาได้ก็กอดลูกชายแล้วร้องไห้ออกมาอวิ๋นเฉียวเช็ดนํ้าตาให้แม่ “แม่ไม่รู้เหรอครับ ปีนี้เขานิยมแบบนี้กันนะมันเป็นศิลปะ”เมื่อกลับถึงบ้าน อวิ๋นตั่วก็คิดว่าเขาเป็นซานตาคลอส “พี่แต่งตัวบนเครื่องเหรอคะ?” เธอยื่นมือไปดึงเครากับผมของพี่ชาย เป็นของจริง มองกระเป๋าใบใหญ่ที่แบกอยู่แล้วก็รู้สึกว่าเหมือนถุงของซานตาคลอสเลย“มีของขวัญไหมคะ?” ถามพลางยื่นมือออกไปอวิ๋นเฉียววางกระเป๋าลง ดึงกล่องเล็กๆ ออกมา แล้วส่งของขวัญให้ทุกคนชูยินรู้สึกว่าลูกชายโตขึ้นมาก เขาเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ทุกคนในบ้าน คุณหวง แม่บ้านหลิว ลุงหู ทุกคนต่างก็ได้ของขวัญ ชิ้นสุดท้ายที่เอาออกมาจากกระเป๋าคือสำหรับเพื่อนเก่าอย่างอวี่เจ๋อ และยังมีอีกกล่อง “นี่ให้อวี่ซี ทำไมปีนี้เธอไม่มาล่ะ?”อวี่เจ๋อ “สิ้นปีแบบนี้ บริษัทพวกเขายุ่งมาก อีกอย่าง เธอกำลังฝึกงานต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นน่ะ”“ได้ยินว่าบริษัทออกแบบเสื้อผ้ามีชื่อเสียงมากเลยนี่ เถ้าแก่ทำชุดออกงานให้ดาราบ่อยๆ ด้วยใช่ไหม?”“ใช่แล้วค่ะ!” อวิ๋นตั่วทำหน้าภาคภูมิใจ ราวกับตัวเองเป็นคนที่ได้เข้าบริษัทนั้นเอง “พี่อวี่ซีบอกว่า ในอนาคตเธอจะทำชุดราตรีให้ดาราดังบ้างและก็จะมีโอกาสไปงานปารีสแฟชั่นโชว์ด้วย!”อวิ๋นเฉียวหัวเราะ ไปงานแ
