ตรงหน้าเตาปิ้งย่างในเวลานี้ก็เหมือนห่วงโซ่อาหารสายหนึ่ง อวี่ซีนำปีกไก่ย่างให้เยว่หยาง เยว่หยางส่งให้อวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วไม่รับความหวังดีของเยว่หยาง นำน่องไก่ที่ตัวเองย่างด้วยความยากลำบากส่งให้อวี่เจ๋อ“พวกนายเห็นไหม อวี่เจ๋อเป็นผู้ชายที่ยืนอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารเลยนะ!” เฉินอวี้พูดชีซิงพยักหน้าแล้วพูดว่า“นั่นเป็นเพราะความเลื่อมใสแบบหลับหูหลับตาของอวิ๋นตั่ว แต่อวี่ซีทำให้ฉันไม่เข้าใจจริง มีทุกอย่างพร้อมขนาดนี้ทำไมต้องมาคบกับเยว่หยางล่ะ นายดูสายตาของเยว่หยางสิ ลอกแลกๆ
เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอด ฉลาดเจ้าเล่ห์น่ะ”เจียงหนานจึงบอกว่า “อาจเพราะตอนที่อวี่ซีรู้จักเขา เขาไม่ได้เป็นแบบนี้อาจจะเคยจิตใจฮึกเหิม หรือไม่ก็เคยมีปณิธานสูงส่งมาก อย่าลืมนะว่าเขาได้ที่หนึ่งของอำเภอตอนสอบเข้ามหาลัย”“พวกเรามาเล่นเกมส์กันเถอะ” จื่อเถิงที่อยู่ข้างๆ เสนอขึ้น“ดีเลย!” เซียวเซียวปรบมือเห็นด้วย “เล่นอะไรล่ะ?”“เล่นกบกระโดดลงนํ้า!” จื่อเถิงพูด“พวกไม่มีหัวใจ พวกเราจะสลายตัวกันอยู่แล้ว กลับมาเล่นสบายใจอยู่อีก” ชีซิงพูดจื่อเถิงกวัดมือเรียกชีซิง “ท่านอาจารย์ มาเล่นด้วยกันไหม”ชีซิงโบกมือ “ฉันไม่เล่น”อวี่เจ๋อจึงพูดกับจื่อเถิงว่า “ดึงเขาขึ้นมาจากสนามหญ้า!”จื่อเถิงกับเซียวเซียวเดินเข้าไปดึงชีซิงขึ้นจากสนามหญ้าจริงๆ ด้วยจากนั้นพวกเขาก็มาดึงเจียงหนาน เจียงหนานเองก็ลุกขึ้นแบบไม่รู้ตัวเฉินอวี้ก็รีบทำตามเช่นกัน“ยืนให้เป็นขบวน!
