ที่เทือกเขาอวิ๋นเหยี่ยนมีสวนดอกเบญจมาศหลายสิบไร่ ดอกไม้ผ่านการตัดแต่งด้วยความตั้งใจ สีสันสอดคล้องเหมาะสม เมื่อทอดสายตามองก็ราวกับอยู่ในทุ่งดอกไม้หลากสีอวี่เจ๋อพาคนทั้งบริษัทมากินปิ้งย่างที่นี่ ถือเป็นอาหารมื้อสุดท้าย คิดไม่ถึงว่าจนท้ายที่สุดแล้วผลจะออกมาเป็นแบบนี้ ส่วนเหล่าพนักงานนั้นก็ยังไงก็ได้ แค่หลังจากอี้ซินมารับช่วงต่อ สามารถรักษาตำแหน่งหน้าที่ของตัวเองได้ก็พอแล้ว พนักงานเก่าถึงขั้นหวังว่าการรับซื้อครั้งนี้จะนำพามาซึ่งหน้าที่การงานที่ดีขึ้นของตัวเอง ได้ยินว่าอวี่เจ๋อ ชีซิง เฉินอวี้กับเจียงหนานลาออกกันหมดแต่บริษัทต้องพัฒนาต่อไป คนที่หยูอี้ซินจะพึ่งพาได้ก็มีแต่พนักงานเก่าๆ
เท่านั้น เพราะแบบนั้นพวกเขาถึงรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีโอกาสหนึ่ง แม้ในใจจะรู้ว่าการปิกนิกครั้งนี้หมายถึงอาหารมื้อสุดท้าย แต่ก็ยังคงปกปิดความตื่นเต้นของตัวเองไม่อยู่ เพราะแบบนั้นจึงแสดงออกมาอย่างคึกคักเฉินอวี้มองภาพนั้นแล้วถอนหายใจ “คุณหัวเราะ โลกก็หัวเราะไปกับคุณแต่ถ้าคุณร้องไห้ ก็จะมีเพียงตัวคุณคนเดียวที่ร้องไห้ แบบนั้นเองสินะ!”“นายยังอยากจะให้ทั้งโลกร้องไห้ไปกับนายอีกเหรอ ตอนแรกนายเองไม่ใช่หรือไงที่ยืนยันจะขายน่ะ” เจียงหนานว่าเฉินอวี้ “อย่าลืมสิว่าสุดท้ายแล้วพวกเราสี่คนก็โหวตเห็นด้วย อย่าโยนความผิดมาให้ฉันคนเดียวเพราะตัดใจทิ้งไม่ลงสิ”“หัวหน้าเฉิน ปีกไก่เสร็จแล้ว คุณจะลองชิมไหม?” เลขาของเฉินอวี้เดินมาหยุดต
