ว่าลูกไม่รู้จักแยกความใกล้ไกล รับปากให้จื่อเถิงกลับด้วยแต่ไม่ยอมให้สือเหยียนกลับด้วย แถมยังถามแม่ด้วยว่าจื่อเถิงเป็นแฟนของลูกใช่หรือเปล่า”“คุณป้าบ้าไปแล้วเหรอคะ!” อวิ๋นตั่วร้องออกมา “แค่หนูอยู่กับผู้ชายหนูก็ต้องรักกับเขาเหรอ ลูกสาวตัวเองมีความรัก คุณป้ารู้บ้างหรือเปล่า?”“สือเหยียนมีความรักเหรอ กับใครกัน?” ชูยินดูสนใจ หัวใจที่รักเรื่องซุบซิบติดไฟขึ้นมาทันทีอวิ๋นตั่วยกมือขึ้นปิดปาก สัญชาตญาณเธอบอกว่าที่สือเหยียนโทรหาเธอก็แค่เพราะอยากฟังข่าวของเทียนอี้เท่านั้น ตอนม. ต้นมีบางรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ที่ทำให้เธอสงสัยว่าสือเหยียนชอบเทียนอี้ ต่อมาเมื่อเธอย้ายโรงเรียนเรื่องของสองคนนี้ก็ได้ยินจากแค่จื่อเถิงกับเซียวเซียวเท่านั้น ฟังคนอื่นพูดมาไม่มีอะไรยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง ล้วนแต่เป็นข่าวลือทั้งนั้น ถ้าเธอพูดไปมั่วๆ คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่“เปล่าค่ะ หนูแค่โมโห ก็เลยพูดไปเรื่อยน่ะ”คนเป็นแม่มีท่าทางผิดหวัง “อืม ต่อไปอย่างทำเรื่องแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นรู้เข้า เขาจะว่าลูกบ้านอวิ๋นปากไม่น่าเชื่อถือ”“เข้าใจแล้วค่ะ หนูขึ้นไปทำการบ้านได้หรือยังคะ?”“ไปได้แล้ว”อวิ๋นตั่ววิ่งเหยาะๆ ออกไป พอไปถึงหน้าประตูก็ถูกชูยินเรียกไว้ “หยุดก่อน”“คะ?”“สองวันมานี้ได้โทรหาพี่ชายเราบ้างไหม?”อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “เปล่าค่ะ”“ลูกนี่นะ ทำไมไม่รู้บ้างว่าอะไรควรทำ พี่ชายอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่รู้จักโทรถามสารทุกข์สุกดิบบ้างเลยเหรอ?”“คุณแม่ลำ
