โทษพวกเราไม่ได้นะครับ เถ้าแก่ร้านปิ้งย่างเชื่องช้ามาก แค่อาหารไม่กี่อย่าง เขาใช้เวลาปิ้งตั้งครึ่งชั่วโมง ไม่แปลกใจเลยที่ขายไม่ดี ไร้ประสิทธิภาพจริงๆ”เพื่อนนักเรียนที่อยู่ในห้อง แอบหัวเราะออกมาโดยเอาสมุดมาปิดหน้าไว้อาจารย์หลิวโกรธจนหน้าซีดขาว “ถ้าอย่างนั้นพวกเธอก็ไปยืนหน้าห้องย่อยอาหารสักหน่อยสิ”“ผมเป็นคนบังคับให้อวิ๋นตั่วไป เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเองครับ คุณครูให้เธอเข้าไปได้ไหมครับ?” เทียนอี้พูดด้วยความมีนํ้าใจ“อวิ๋นตั่ว เธอได้กินหรือเปล่า?” อาจารย์หลิวถาม“กินค่ะ” อวิ๋นตั่วตอบ“ถ้าอย่างนั้นก็ยืนด้วยกันนี่แหละ!”เทียนอี้ยืนไปเรื่อยๆ ก็เริ่มขยุกขยิก พิงอยู่กับธรณีประตู ทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนๆ ทำให้เพื่อนในห้องไม่มีสมาธิในการเรียน ส่งเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุดพออาจารย์หลิวหันหน้ามา ก็เห็นเทียนอี้ยืนหลังค่อม ดูไม่เข้าท่าเอามากๆ เช่นนั้นจึงอดโมโหไม่ได้ “หยูเทียนอี้ เธอทำตัวไม่เหมาะสมกับนักเรียนม.ปลายเลยสักนิด!”“อาจารย์ แล้วนักเรียม. ปลายต้องเป็นแบบไหนเหรอครับ?” เทียนอี้ถามอาจารย์หลิวกลอกตาใส่เทียนอี้ แล้วพูดว่า “อวิ๋นตั่ว เธอกลับไปนั่งที่ได้”เทียนอี้ยืนอยู่หนึ่งคาบ พอหมดคาบเรียนอาจารย์หลิวก็เรียกตัวไปสั่งสอนที่ห้องพักครู พอกลับมาเขาก็บ่นกับอวิ๋นตั่วว่า “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าอาจารย์หลิวเป็นคนที่ไม่ทอดทิ้งใครเลย ฉันเป็นแบบนี้แล้ว เขายังปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นนักเรียนที่ดี ทำให้ฉันละอายใจจริงๆ”“ง
