พอสองคนนั้นกินเสร็จแล้วลุกขึ้น แต่ที่นั่งของพวกเขากลับโดนคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยึดไปเสียแล้ว พนักงานบริการนำถังนํ้าพลาสติกออกมาใบหนึ่งหยิบผ้าขี้ริ้วสีดำออกมาเช็ดคราบเล็กๆ บนโต๊ะ“วันนี้ได้ขายได้เท่าไหร่ครับ?” จู่ๆ เทียนอี้ก็ถามขึ้น“ถามทำไมล่ะ?” สายตาที่พนักงานบริการมองเทียนอี้นั้นยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ ดูท่าทางแล้วเป็นนักเรียนชัดๆ แต่พอฟังนํ้าเสียงแล้ว กลับไม่เหมือนนักเรียนจริงๆ“วันนี้ผมเหมาที่นี่ทั้งหมดครับ” เทียนอี้พูดพนักงานบริการหัวเราะเยาะพลางพูดว่า “เธอจะเหมาเหรอ เธอเตรียมกระเป๋าเงินมากี่ใบล่ะ?”อวิ๋นตั่วเมื่อเห็นเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากล จึงได้ดึงมือเทียนอี้ “พวกเราไปหาร้านใหม่ก็ได้ ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วย”เทียนอี้ฟังออกว่าพนักงานบริการกำลังเหน็บแหนม ตอนนี้เขารู้สึกว่าจะกินอะไรก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว แต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของตัวเอง“หนึ่งหมื่น?” เขาหยิบบัตรเครดิตออกใบหนึ่ง “มีเครื่องรูดบัตรไหมยอดขายของคุณคือเท่าไร ผมให้พวกคุณสองเท่า ไล่ให้พวกเขาออกไป!”“ทำตัวเป็นเด็กๆ!” อวิ๋นตั่วด่าแล้วเดินออกจากร้านไปพอเทียนอี้เห็นอวิ๋นตั่วไปแล้ว เขาก็รีบตามออกไป “อวิ๋นตั่ว ฉันก็แค่เลี้ยงข้าวเธอสักมื้อเอง”จื่อเถิงกับเซียวเซียวเดินตามหลังมา แล้วบอกว่า “ก็แค่กินข้าวนายไม่จำเป็นต้องหน้าใหญ่ขนาดนี้หรอก ถ้านายจ่ายเงินสองหมื่นเพื่อเลี้ยงบะหมี่พวกเราชามเดียว อาหารพวกเราไม่ย่อยแน่”อวิ๋นตั่วมองไปรอบๆ ชี้ไปท
