เราคือแก่นแท้ของโลกใบนี้ พวกเราเป็นดวงอาทิตย์ตอนเจ็ดโมงเช้า” จื่อเถิงพูดอวิ๋นตั่วฟังแล้วอยากจะอ้วก สุขภาพร่างกายแบบเขา ยังมีหน้ามาพูดเรื่องจิตวิญญาณของวัยหนุ่มสาวกับเธออีกเหรอ ถ้าดวงอาทิตย์เป็นเหมือนจื่อเถิง มนุษยชาติก็คงระเบิดตัวเองให้เขาดูเสียงกริ่งเตือนว่าเข้าเรียนดังแล้ว จื่อเถิงจึงรีบพุ่งไปที่ห้องเรียนของตัวเองทันที ตอนเดินก็ไม่ลืมที่จะกำชับอวิ๋นตั่วอีกครั้งว่า “พอเลิกเรียนแล้ว ต้องรอฉันนะ”อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นคุณครูคณิตศาสตร์ แซ่หลิว สวมแว่นตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนนั้นยังมีรังแกเกาะอยู่นิดหนึ่งด้วย ได้ข่าวว่าระดับการสอนของเขายอดเยี่ยม การสอนของเข้าทำให้ได้ผลิตนักศึกษาเก่งๆ ออกมามากมายอวิ๋นตั่วเดาว่าครูที่สอนลูกศิษย์เก่งๆ ออกมาได้นั้น ส่วนใหญ่ไม่สนใจเรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัว เหมือนจะเป็นแนวเดียวกันเกินไป ล้วนขัดเขินที่จะพูดออกมาว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะหรือเชี่ยวชาญด้านไหนจู่ๆ เธอก็นึกถึงอวี่เจ๋อขึ้นมา ถ้าอิงตามมาตรฐานนี้ อวี่เจ๋อก็เป็นอัจฉริยะตัวปลอม เพราะเขาสะอาดมากเกินไป ไม่เห็นจุดด่างดำบนเสื้อเชิ้ตสีขาวเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเขาใส่ยังไงเหมือนกัน ได้ยินว่าหลังจากเปิดบริษัทเขาก็ซักเสื้อผ้าเอง อวิ๋นตั่วสงสัยว่าเขาใช้ผงซักฟอกอะไรข้างหลังอาจารย์ที่ปรึกษามีนักเรียนเดินตามมาคนหนึ่ง เปิดเทอมมาครึ่งเดือนแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเวลานี้จะมีคนย้ายโรงเรียนมาอีก คนนี้ต้องมีภูมิหลังแน่ๆ แต่พอมองให้ละเอีย
