ลาง “รู้ไหมว่าฉันไม่ชอบอะไรในตัวเธอที่สุด? เรื่องไม่ยอมใช้ชีวิตง่ายๆ ยังไงล่ะ ออกไปต่างประเทศยังจะต้องเรียนอะไรอีก? แค่ไปเที่ยวเล่นสบายๆ เท่านั้นไม่ได้เหรอ?”“พ่อ พ่อใช้เงินของหลวงนะ!” เจียงหนานเตือนผู้เป็นพ่อศาสตราจารย์เจียงหัวเราะ “ใช่แล้ว เรื่องนี้ก็พูดแค่ที่นี่ ไม่ได้ไปพูดที่ไหนสักหน่อย! บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าพวกเธอเอาออกไปพูดเรื่อยเปื่อย ฉันไม่ปล่อยพวกเธอแน่!”“ทำไมต้องพูดแบบนั้นล่ะคะ ใครได้ยินเข้าก็เหมือนพ่อโลภอยู่ชัดๆ! ”เจียงหนานตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์“โลภนิดๆ หน่อยๆ จะเป็นอะไรไป คนอื่นก็โลภ พ่อจะโลภบ้างไม่ได้เหรอไง? ที่น่ารำคาญที่สุดคืออะไรๆ ก็เอาเรื่องศาสตราจารย์มาพูด พ่อเป็นศาสตราจารย์แล้วพ่อจะทำแบบคนธรรมดาบ้างไม่ได้เหรอ?” ศาสตราจารย์เจียงเอาปูวางลงในถ้วยของอวี่เจ๋อ “นี่ตัวผู้ ใครๆ ก็บอกว่าตัวเมียอร่อยเพราะมีไข่ แต่ฉันไม่คิดแบบนั้น ตัวผู้ก็มีมันปู ฉันชอบกินมันปูมากกว่าไข่ปู”อวี่เจ๋อ “ผมยังไงก็ได้ครับ แค่เป็นปูก็โอเคแล้ว”“ดูสิ นี่บอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้มีความต้องการอะไรกับเรื่องการกินเลย เรามีชีวิตเดียว อาหารการกินต้องมาก่อน ถ้าไม่ได้สนใจเรื่องกิน อย่างนั้นสนใจเรื่องอะไรล่ะ?” ศาสตราจารย์เจียงถามเจียงหนานถามอวี่เจ๋อ “อวี่เจ๋อเป็นแบบอย่างในการทำธุรกิจค่ะ ถ้าชีวิตมีสิบคะแนน แปดคะแนนเขาก็ให้ไปกับธุรกิจแล้ว”ศาสตราจารย์เจียง“นั่นเป็นเพราะเขายังไม่เจอคนที่จะทำให้เขาสามารถทุ่มเทความรักให
