“มีอะไรกัน?” สองพี่น้องเถียงกันจนพ่อกับแม่ตกใจ ทั้งสองหยุดยืนตรงหน้าประตู มองลูกทั้งสองด้วยความตื่นตระหนก เท่าที่จำได้สองพี่น้องคู่นี้ไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน อวี่เจ๋อมักจะเป็นฝ่ายยอมให้น้องสาวเสมอ“ไม่มีอะไรครับ ผมกับอวี่ซีมีอะไรคุยกันนิดหน่อยน่ะ” อวี่เจ๋ออยากให้มันผ่านไป “พ่อกับแม่ไปนอนก่อนเถอะครับ”“เบาเสียงหน่อยนะ เดี๋ยวก็ปลุกเพื่อนบ้านตื่นกันจนหมดหรอก”ฟางผิงหมุนตัวกำลังจะออกไป แต่อวี่ซีกลับไม่สามารถอดกลั้นความน้อยอกน้อยใจของตัวเองได้ เธอรู้สึกแทนตัวเอง รู้สึกแทนเยว่หยาง ไม่เข้าใจว่าเรื่องที่คนรอบตัวทุกคนก็ทำ แต่ทำไมกับพี่ชายของเธอมันกลับกลายเป็นเรื่องสกปรกเลวทรามเธอนอนควํ่าลงบนเตียง แล้วร้องไห้ออกมาฟางผิงเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ เธอก็รีบเดินเข้าไปหา แล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด “มีเรื่องอะไรกันแน่? อวี่เจ๋อ บอกมานะ มันเกิดอะไรขึ้น?”อวี่เจ๋อไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ จึงตอบไปเพียงว่า “แค่เรื่องเล็กๆน่ะครับ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”“ถ้าเป็นเรื่องเล็กๆ แล้วน้องสาวของลูกจะร้องไห้แบบนี้เหรอ?” ในที่สุดหลิวห้าวตงที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เอ่ยปากขึ้นมาบ้าง “ตั้งแต่เปิดบริษัทลูกก็ไม่ค่อยกลับบ้าน พอกลับมาก็มาทำน้องเป็นแบบนี้ ลูกคิดจะทำอะไรกันแน่?คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบริษัท อยากทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ?”อวี่เจ๋อรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม “ผมทำอะไร ผมแค่เตือนน้องไม่กี่คำเท่านั้น”อวี่ซีเมื่อ
