ณยายให้มาหรือเปล่า?”อวิ๋นตั่วพยักหน้า“มันมีค่ามากเลยเหรอ?” เยว่หยางถามอวี่ซี “ไม่ได้ราคาสูงหรอก แต่คุณยายของอวิ๋นตั่วเชิญพระอาจารย์ชิงหยุนมาทำพิธีให้ อวิ๋นตั่วเธอเอาติดตัวไว้ตั้งแต่เด็ก ปกป้องให้แคล้วคลาดปลอดภัยน่ะ”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ของยึดเหนี่ยวทางใจเท่านั้นเอง ที่พกก็แค่ให้คุณยายเห็นเท่านั้น ถ้าหนูไม่พก คุณยายก็จะบ่นยาวอีก” อวิ๋นตั่วจงใจยิ้มออกมาอย่างสบายๆ “นี่ก็ดึกแล้ว หนูต้องกลับแล้วล่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแม่จะให้คนตามหา”“เธอก็กลับพร้อมพวกเราเลยสิ!” อวี่เจ๋อพูดกับอวี่ซี“ฉันจะอยู่ดูเยว่หยาง”“โรงพยาบาลอนุญาตให้ค้างคืนได้ด้วยเหรอ?”“เธอกลับไปกับพี่ชายเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องห่วง” เยว่หยางรีบบอกกับอวี่ซี“ถ้าอย่างนั้นก็ได้” อวี่ซียอมตกปากรับคำ “รับสายฉันด้วยล่ะ”เมื่อออกจากโรงพยาบาล อวี่เจ๋อก็ส่งอวิ๋นตั่วกลับบ้านก่อน กระทั่งส่งเสร็จ เขาก็กลับบ้านด้วยกันกับอวี่ซี ระหว่างทางสองพี่น้องไม่ได้พูดอะไรกันสักคำเมื่อถึงหน้าบ้าน อวี่ซีก็ลงรถ จากนั้นก็ขึ้นบ้านไปก่อน ก้าวแต่ละก้าวก็ยํ่าหนัก ระบายความโมโหของตัวเองพอเข้ามาในบ้าน พ่อกับแม่ก็เห็นสีหน้าของลูกสาวไม่ค่อยดี จึงเอ่ยปากถามอวี่เจ๋อที่เดินตามมา “น้องสาวลูกเป็นอะไรน่ะ?”“ไม่มีอะไรหรอกครับ พ่อกับแม่รีบไปพักผ่อนนะครับ”อวี่เจ๋อตามอวี่ซีเข้าไปในห้อง เปิดประตู แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เธอโมโหแบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยนะ เธอโมโหใครกัน?”“อวิ๋น
