อวิ๋นตั่วนั่งอยู่บนรถของอวี่เจ๋อ เธอกำลังเล่าการผจญภัยกังหันฮอตวีลส์ให้เขาฟัง“หนูคิดไม่ถึงเลยจริงๆ นะคะว่าเยว่หยางจะเป็นแบบนั้น พอกังหันฮอตวีลส์หยุด เขาก็เริ่มด่าคนอื่นเลย ด่าเถ้าแก่สวนสนุก ด่านักออกแบบ ด่าด้วยคำที่ไม่น่าฟัง ไม่คิดเลยว่าเป็นผู้ชายแท้ๆ จะขี้ขลาดยิ่งกว่าหนูเสียอีก จริงๆแล้วถึงจะขี้ขลาดมันก็ไม่ได้น่าขายหน้าอะไรหรอก ชีวิตเรามันก็แบบนี้แหละแต่คนคนนี้กลับพยายามทำท่าเหมือนใจกล้า หนูน่ะดูออกตั้งแต่นั่งรถไฟเหาะแล้ว ในใจของเขากลัวแทบแย่ แต่กลับบอกว่าตัวเองไม่กลัว ตอนลงมาหนูเห็นเขาหน้าซีดไปหมดเลย”“ถ้าอย่างนั้นเธอรู้หรือเปล่าว่าทำไมเขาถึงพาเธอเล่น ทั้งๆ ที่ตัวเองกลัวขนาดนั้นน่ะ?”อวิ๋นตั่วหัวเราะอย่างมีลับลมคมใน “หนูรู้ค่ะ”“หืม?”“เพราะหนูเป็นลูกสาวของอวิ๋นอี้ฟานไงคะ”“กลัวว่ามันจะไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิ”“ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมล่ะคะ?”อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบคำถาม แต่ย้อนถามอวิ๋นตั่วกลับแทน“เธอมองเยว่หยางคนนี้ยังไง?”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เขามีความพยายามมาก แต่ก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่กระหายในความสำเร็จและผลประโยชน์เฉพาะหน้า หนูว่าเขาไม่เหมาะกับพี่อวี่ซี วันๆ หนูเห็นพี่อวี่ซีเอาแต่ล้อมหน้าล้อมหลังเขา ซื้อนํ้าให้บ้างเอาขนมให้บ้าง ทำไมเขาไม่เห็นสนใจพี่อวี่ซีบ้างเลย หนูมีอะไรอยากจะพูดแต่ไม่รู้ว่าสมควรพูดหรือเปล่า?”“พูดมาเถอะ!”“ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องเก็บเป็นความลับนะคะ ห้ามให้พี่อวี่ซีรู้เด็ด
