่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลน่ะเป็นเรื่องถนัดของอี้ซินกรุ๊ป ฉันคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องไปต่อกรกับเขา ขายให้เขา แล้วรับเงินห้าสิบล้านมา ไม่ต้องไปจุดประกายไฟ แบบนั้นจะไม่ดีกว่าเหรอ? ยังไงเทคนิคก็อยู่ในมือเราอยู่แล้ว”อวี่เจ๋อส่ายหน้า “เราปลูกต้นพีชมาอย่างอยากลำบาก จู่ๆ เขาก็จะมาเก็บลูกพีชเราไป มันไร้เหตุผลสิ้นดี”“พี่ชาย!” เฉินอวี้อ้อนวอนอวี่เจ๋อ “อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลยได้หรือเปล่า? ถ้าเป็นบริษัทอื่น เราอาจจะยังพอมีทางปรึกษาหารือกันได้ แต่นี่อี้ซินนะ นายช่วยนึกถึงอวิ๋นเฉียวบ้าง จุดจบของเขาน่ะ! ถูกบังคับจนแม้แต่บ้านก็ไม่กล้ากลับ!”เมื่อเห็นเฉินอวี้ที่กลัวจนตัวสั่นแล้ว อวี่เจ๋อก็ใจแข็งเป็นเหล็กต่อไม่ไหว“เด็กน้อยที่น่าสงสาร กลัวจนความกล้าหดหายไปหมด!”เฉินอวี้ยํ่าเท้าไปมาด้วยความกระวนกระวาย “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ นายลองคิดดูดีๆ อีกทีเถอะ”“เอาเบอร์โทรของฉันให้พวกเขาไปหรือยัง?” อวี่เจ๋อถาม“ให้แล้ว!”“งั้นก็ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาก็จะมาหาฉัน ไม่ไปหานายอีก แล้วนายจะกลัวอะไร?”“นายพูดแบบนี้ เราไม่ใช่ตั๊กแตนบนเส้นเชือกเดียวกันหรอกหรือ?”
