้ติดต่อโรงเรียนที่ต่างประเทศไว้เรียบร้อยแล้ว เตรียมที่ตะส่งอวิ๋นตั่วไปเรียนชูยินพูดกับอี้ฟานว่า “ให้อวิ๋นตั่วไปอยู่ที่นั่นกับอวิ๋นเฉียว ให้พี่น้องอยู่ด้วยกัน จะได้ดูแลกันง่ายๆ ”อี้ฟานจึงบอกว่า “ผมไม่คิดแบบนั้นนะ ถ้าลูกไปอยู่เมืองนอกแล้ว คุณอยู่บ้านคนเดียวจะเหงามากกว่า”พอนึกว่าตัวเองต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่แบบนี้ ชูยินก็อดเศร้าขึ้นมาไม่ได้ “ฉันก็เลยยังหวังว่าเธอจะได้อยู่ในจีนอย่างไรล่ะคะ อวิ๋นตั่วยังมีความคิดมากกว่าอวิ๋นเฉียวเสียอีก ให้สองคนนั้นอยู่ต่างบ้านต่างเมืองด้วยกันฉันก็ยิ่งไม่วางใจค่ะ หลังจากเกิดเรื่องนั้นกับอวิ๋นเฉียวแล้ว ลูกก็ห่างกับพวกเราไปอีก ไม่ค่อยยอมคุยกับพวกเราเลย ในใจของเขาคงยังโทษพวกเราอยู่ตอนแรกถ้าเราช่วยอย่างเต็มที่ ลูกกับจือซ่านคงไม่ต้องหนีไปต่างประเทศ และอาจจะไม่เกิดอุบัติเหตุกับจือซ่านด้วย”“เรื่องมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว อย่าเก็บมาใส่ใจนักเลย” อวิ๋นอี้ฟานขัดจังหวะชูยิน “ผมเชื่อว่าสักวันอวิ๋นเฉียวจะเข้าใจ”ชูยินถอนหายใจแล้วพูดว่า “หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะคะ”เธอเตรียมการไว้แล้วสองอย่าง แต่นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าอวิ๋นตั่วจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหกได้แล้วจริงๆ ชูยินยังไม่อยากจะเชื่อ คุณครูบอกว่าอวิ๋นตั่วสอบวิชาวรรณคดีได้เป็นอันดับหนึ่งของเมือง“ต้องขอบคุณอวี่เจ๋อนะ” ชูยินกำชับอวิ๋นตั่ว “ลูกไปถามคุณครูหลิวหน่อยสิจ้ะว่าว่างเมื่อไร ให้มาทานข้าวบ้านเรา พวกเราต้องขอบคุณเขาใ
