เป็นยังไง ทุกครั้งที่พ่อไปหาลูก แม่เขาก็คุยอวดว่าลูกรู้ประสา มีความเป็นผู้ใหญ่ แต่เรื่องนี้กลับทำให้พ่อผิดหวัง ต่อให้พ่อตัดความลำเอียงเรื่องความแตกต่างออกไป แต่สำหรับอวิ๋นเฉียวคนนี้ เขาเป็นลูกผู้ดีงอมืองอเท้า ไม่เอาการเอางานอะไรเลย แล้วลูกจะชอบเขาได้ยังไง?”“คุณพ่อบอกว่าไปหาหนูบ่อย แต่ก็เป็นแค่วันเกิดปีละครั้ง คุณพ่อเข้าใจหนูแค่ไหนกันคะ ในเมื่อหลายปีมานี้คุณพ่อก็ไม่ได้สนใจหนูอยู่แล้ว ก็ขอให้ครั้งนี้หนูเป็นคนตัดสินใจเองเถอะค่ะ อวิ๋นเฉียวจะเหลือทนแค่ไหน จะพึ่งพาไม่ได้มากแค่ไหน ก็ให้หนูเป็นคนเลือกเอง ในอนาคตถ้าหนูเสียใจ หนูก็จะขอรับผิดชอบเพียงคนเดียว”“ลูกก็พูดง่ายไปนะ ก็จริง เวลาที่พอไปหาลูกมีน้อยจริงๆ แต่ว่าตั้งแต่เด็กจนโตใครกันที่เป็นคนให้เงินเลี้ยงดูลูกล่ะ ลูกอยู่มหาลัยที่ดีที่สุดในต่างประเทศอยู่ในบ้านที่ดีที่สุด การกินอยู่การแต่งตัวไม่ต่างกับพี่สาวทั้งสามคนของลูกเลยตั้งแต่เด็กลูกสาวบ้านหยูได้อะไรลูกก็ได้ทุกอย่าง ตอนนี้มาบอกว่าไม่ใช่ลูกสาวของบ้านหยู มันจะไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือ?”อวิ๋นเฉียวทะเลาะกับที่บ้านแล้ว ในความเห็นของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะชูยินไปล้วงเรื่องส่วนตัว จือซ่านก็คงไม่โดนบ้านหยูรับตัวไป และคงไม่ทำให้เขาทั้งสองคนต้องมองหน้ากันไม่ติดด้วยเหมือนทุกวันนี้ด้วยอวิ๋นอี้ฟานเสียใจที่ลูกชายของตนคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้ “ทำไมแกถึงได้โทษพ่อแม่ฝ่ายเดียวแบบนี้ล่ะ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับพ่อกับ
