อซ่านก็ทำให้เธอหดหู่มากพออยู่แล้ว วันนี้เพียงเพราะประโยคเล็กๆ น้อยๆ แค่ประโยคเดียว กลับทำให้เธอถูกลูกชายตำหนิเอา ยิ่งทำให้เธอเสียใจมากขึ้นกว่าเดิม นํ้าเสียงยามพูดออกมาก็สั่นอย่างคุมไม่อยู่ “อวิ๋นเฉียว ลูกพูดแบบนี้ทำให้แม่เสียใจจริงๆ นะ ที่แม่ถาม ก็ไม่ใช่เพราะเป็นแม่ของลูกหรือไง แม่ทำสิ่งที่ควรจะทำ แต่กลับทำให้ลูกต้องมาตำหนิแม่แบบนี้ ลูกปกป้องแฟนของลูก แต่ลูกเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าแม่จะคิดยังไง แม่ไม่เข้าใจผู้หญิงสะอาดบริสุทธิ์คนหนึ่งทำไมถึงจะพูดเรื่องครอบครัวของตัวเองไม่ได้?”เมื่อเห็นว่าจือซ่านยืนอยู่ด้านหลังของของชูยิน อวิ๋นตั่วก็ดึงแขนเสื้อของคนเป็นแม่ไว้ หวังแม่จะไม่ใส่อารมณ์จนเกินไป ถึงยังไงจือซ่านก็เป็นแขก มาทะเลาะกันต่อหน้าแขกแบบนี้นั้นถือว่าเสียมารยาททว่าชูยินกลับไม่รู้ถึงเจตนาของลูกสาว ยังคงหงุดหงิดต่อไป “อย่ามาดึงแม่นะ วันนี้แม่ต้องพูดให้รู้เรื่อง แต่ไหนแต่ไรมาพ่อกับแม่ไม่เคยร้องขอเรื่องคู่ครองของลูก ขอแค่พวกลูกได้เจอคนที่ถูกใจก็ดีที่สุดแล้ว แต่อย่างน้อยครอบครัวก็ควรจะต้องขาวสะอาด”“ทำไมครอบครัวของจือซ่านถึงจะไม่ขาวสะอาด?” อวิ๋นเฉียวว่า“ก็ถ้าขาวสะอาดจริง ทำไมถึงพูดออกมาไม่ได้ล่ะ?”“คุณน้า” เสียงเรียกของจือซ่านทำให้ชูยินตกใจ พอหันกลับไปเห็นเจ้าของเสียงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา“จือซ่าน ฉัน…”เธอคิดประโยคที่เหมาะสมไม่ออก”อวิ๋นเฉียวอย่าทะเลาะกับคุณน้าเลย เรื่องนี้ฉันทำไม่ถูกเองน
