้าหรือเปล่า แต่เธอสยบอวิ๋นเฉียวได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ค่ะ”“คุณพ่อคุณแม่หนูล่ะคะ?”“ไปรับอวิ๋นเฉียวกับคุณหนูเก๋อที่สนามบินแล้วค่ะ”“ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น ต้องไปรับทั้งสองคนเลยเหรอ! ” สำหรับบ้านอวิ๋นแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ร้อยปีจะเกิดขึ้นสักครั้งหนึ่ง “เฮ้อ หนูเริ่มอิจฉาคุณหนูเก๋อนี่แล้วนะ”“อย่าเกลียดใครเพราะความอิจฉาเลยค่ะ เป็นน้องสามีที่นิสัยไม่ดี ระวังจะโดนพี่ชายสั่งสอนนะ”“เฮ้อ นับวันหนูจะยิ่งไม่มีที่ยืนในบ้านนี้แล้วนะคะ”“ในอนาคต รอให้หนูหาครอบครัวของฝ่ายสามีดีๆ ได้ พวกเขาก็จะหัวหมุนเพราะหนูเหมือนกันแหละค่ะ” แม่บ้านหลิวพูดพอได้ยินเสียงกริ่งที่ประตูบ้านดัง ป้าหวงก็รีบเดินไปเปิดประตู ระหว่างทางก็ตะโกนไปด้วย “มาแล้วค่ะ มาแล้ว”อวิ๋นตั่ววางถั่วฝักยาวในมือลง แล้ววิ่งไปที่ห้องรับแขก “พี่คะ พี่คะ!”สองพี่น้องวิ่งมากอดกัน อวิ๋นเฉียวอุ้มอวิ๋นตั่วแล้วหมุนไปรอบๆชูยินยิ้มไม่หุบอยู่ข้างๆ “รีบวางเถอะ เวียนหัว”“ไหนให้พี่ดูหน่อยซิ”อวิ๋นเฉียววางอวิ๋นตั่วลง แล้วมองเธออย่างละเอียด “อืม สูงขึ้นแล้ว สวยด้วย อวิ๋นตั่วของเรา ทำไมสวยขนาดนี้ล่ะ?”“พี่สะใภ้หนูล่ะ?” อวิ๋นตั่วปากไม่มีหูรูดพอพูดคำว่าพี่สะใภ้ อวิ๋นเฉียวดันทำสีหน้าลำบากใจ “อย่าพูดมั่วสิ เธอแค่เป็นแฟนพี่ เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จัก จือซ่าน นี่คืออวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่ว นี่ไงจือซ่านเก๋อจือซ่าน”อวิ๋นเฉียวกระซิบข้างหูอวิ๋นตั่วเบาๆ หนึ่งประโยค“มีโอกาสที่จะกลายเป็
