าวเยว่ตอนแรกไม่มีผิด แต่ตอนนั้นเพื่อให้จ้าวเยว่อารมณ์เสีย เธอจึงจงใจพูดให้จ้าวเยว่โกรธชูยินนึกไม่ถึงว่าลูกชายจะพูดแบบนี้ “แต่น้องยังอายุไม่เท่าไหร่เองนะ?”“ตอนนี้ยังเด็ก แต่ในอนาคตก็โตได้ อวี่เจ๋อเป็นคนที่ยับยั้งตัวเองได้ ผมว่าคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกครับ”“ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่แม่ยังเป็นห่วงอยู่ดี ลูกคิดดูสิ พวกเขาแอบแม่ไปยูนนานกันสองคน”“นี่จะโทษอวี่เจ๋อไม่ได้นะครับ น้องน่ะแอบตามเขาไปเอง”“ลูกรู้เหรอ?” ชูยินรู้สึกว่าแม่คนนี้นับวันจะยิ่งไม่มีตัวตนเสียแล้ว“น้องกลัวแม่จะคิดมากน่ะครับ ก็เลยไม่ได้บอก”ชูยินทอดถอนใจผ่านโทรศัพท์ “มีอะไรก็ไม่พูดกับแม่ ทำเหมือนแม่เป็นคนที่ตายไปแล้วอย่างนั้นแหละ พี่ชายอย่างลูกก็เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แม่กลัวอวิ๋นตั่วจะเอาเยี่ยงอย่างจริงๆ ลูกเป็นผู้ชาย แต่น้องเป็นผู้หญิงนะ!”อวิ๋นเฉียวไม่อยากฟังชูยินบ่น เขาจึงรีบวางโทรศัพท์ พลิกรูปที่อวิ๋นตั่วส่งให้ขึ้นมาดู อวิ๋นตั่วที่อยู่ในรูปนั้นสวยเหมือนเมฆสีทองบนท้องฟ้าผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาข้างๆ อวิ๋นเฉียว เธอรูปร่างผอมเพรียว นั่งลงข้างๆเขา ดูรูปภาพ แล้วถามอย่างตกใจ “นี่ใครเนี่ย ทำไมสวยขนาดนี้!”“น้องสาวฉันเอง อวิ๋นตั่ว” อวิ๋นเฉียวตอบ“อวิ๋นตั่ว?” ผู้หญิงคนนั้นพูดชื่อออกมา “ชื่อนี้เหมาะกับเธอมาก”อวิ๋นเฉียวหันไปมองผู้หญิงข้างๆ แล้วพูดว่า “แม่มักบอกว่าฉันชอบออกนอกลู่นอกทาง กลัวอวิ๋นตั่วจะเรียนรู้สิ่งไม่ดีจากฉัน”“พ่อแม่ส่วนใหญ
