อวิ๋นตั่วลุกขึ้นแต่งตัว อวี่เจ๋อรอเธออยู่ในห้อง พอเขาเห็นกระเป๋ายังอยู่เหมือนเดิม ก็ช่วยจัดอยู่ครู่หนึ่งข้างโรงแรมเป็นตลาดเล็กๆ ขายของกินและเสื้อผ้าท้องถิ่นของยูนนานพออวิ๋นตั่วเห็นชุดเผ่าป๋าย เธอก็ลองใส่แล้วก็รู้สึกไม่อยากถอดออก
อยากที่จะซื้อมากๆ พอจ่ายเงินแล้วก็เดินออกจากร้าน กลายเป็นสาวน้อยเผ่าป๋ายอย่างเต็มภาคภูมิ“หนูรู้สึกจริงๆ ว่าที่นี่ดีมาก ในอนาคตหนูจะมาอยู่ที่นี่ค่ะ” อวิ๋นตั่วชี้ไปที่มุมถนนขณะที่กินก๋วยเตี๋ยวหมี่เซี่ยน “หนูจะเปิดร้านโดนัทตรงนั้นแหละ แต่ละวันพออบโดนัทเสร็จแล้ว หนูก็จะนั่งอยู่ตรงหน้าร้าน มองดูผู้คนเดินไปเดินมาอาจจะมีบางคนเข้าร้านมาซื้อโดนัท แล้วก็ชมว่าโดนัทของหนูอร่อยที่สุด หนูจะสมัครไอดีบนเว็บไซต์พี่ด้วย หนูตั้งชื่อไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ ชื่อว่าโดนัทอวิ๋นตั่ว”“ถ้ารอจนเธอขายโดนัท เว็บไซต์พี่ก็ไม่รู้จะเป็นยังไงแล้วตอนนั้น” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “อย่างไรก็ต้องใหญ่มากแล้วนี่นา? ในนั้นมีร้านค้ามากมาย แล้วก็มีลูกค้ามากด้วย”“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ พี่จะเปิดร้านโดนัทให้เธอที่นี่เลย” อวี่เจ๋อรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา เขารู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้อวิ๋นตั่ว“จริงเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วดีใจสุดๆ“แน่นอนสิ”อวิ๋นตั่วดื่มนํ้าเข้าไปอึกหนึ่ง ก๋วยเตี๋ยวหมี่เซี่ยนนั้นเผ็ดเกินไป“เธอไม่ควรปรุงเผ็ดขนาดนี้นะ ระวังปวดท้องตอนกลางคืน” อวี่เจ๋อพูดอวิ๋นตั่วหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่สอนคนอายุสิบสี่
