หลังจากผ่านพ้นช่วงวันหยุดไป อวิ๋นตั่วก็กลับมาเรียนตามปกติ เธอเอากระดาษข้อสอบไปส่งให้คุณครูตาขีด และก็ทำให้คุณครูตกใจมาก เพราะเธอทำถูกทั้งหมด“มีคนทำให้เหรอ?”“มีคนสอนหนูค่ะ” อวิ๋นตั่วไม่อยากเอาความดีเข้าตัว “ครูไม่ได้บอกนี่คะว่าถ้ามีข้อไหนที่ทำไม่ได้ ห้ามให้คนอื่นช่วยสอน?”คุณครูตาขีดพูดอะไรไม่ออก หน้าที่ของครูคือสอนสั่งนักเรียน ไม่ใช่กลั่นแกล้งนักเรียนอวิ๋นตั่วเดินออกจากห้องพักครูอย่างอารมณ์ดี ถือว่าเธอผ่านไปได้ด่านหนึ่งล่ะนะ แต่ทว่าเทียนอี้กลับยังอยู่ในนั้น เขาไม่ได้ทำข้อสอบนั่นเลยสักตัวเดียวเมื่อเข้ามาในห้องเรียนแล้ว เซียวเซียวกับจื่อเถิงก็เดินเข้ามาหา “ทำไมออกมาเร็วนักล่ะ?”“แน่สิ ฉันเป็นใครล่ะ?” อวิ๋นตัวเชิดหน้า ท่าทางถือดีจนกระทั่งเสียงกริ่งเข้าเรียนดังนั่นล่ะ เทียนอี้ถึงได้เดินเข้าห้องเรียนด้วยท่าทางหยิ่งยโส ราวกับว่าตัวเองนั้นเป็นฮีโร่คุณครูตาขีดเดินตามเข้ามาติดๆ เขากล่าวอารัมภบทก่อนเริ่มเรียนไว้ว่าเพื่อนนักเรียนต้องช่วยเหลือกัน จากนั้นก็บอกว่า “สือเหยียน ต่อจากนี้เธอจับคู่กับหยูเทียนอี้เป็นติวเตอร์สอนการบ้านให้เขา พาเขาก้าวหน้าไปด้วยกัน”สือเหยียนตอบรับอย่างมีความสุขจู่ๆ ก็มีกระดาษลอยมาตกลงที่โต๊ะของอวิ๋นตั่ว เป็นเซียวเซียวที่โยนมันมาในนั้นเขียนไว้ว่า: มีข่าวลือว่าสือเหยียนชอบหยูเทียนอี้ล่ะอวิ๋นตั่วอ่านกระดาษนั่นจบแล้วก็มองสือเหยียน เห็นฝ่ายนั้นหน้าแดงอย่างกับลูกแอปเปิ้ล ดูท่าว
