อวี่เจ๋อถือโอกาสย้ายไปอยู่ที่ออฟฟิศแล้ว ทุกครั้งที่กลับบ้านพ่อกับแม่มักจะสั่งสอนเขาเสมอ สิ่งนี้ใครจะไปรับได้ อวี่ซีก็คอยรายงานสถานการณ์เป็นครั้งคราว“หลินเพียวเพียวซื้อชุดสูทให้พ่อตัวหนึ่ง ไม่รู้ไปหาสินค้าแบรนด์เนมมาจากไหนกัน พ่อใส่แล้วชอบใจมากเลย”“พ่อไปรับเสื้อเขามาทำไม?” อวี่เจ๋อรู้สึกว่าพ่อเริ่มไม่มีเหตุผล“นี่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ พ่อติดหนี้ลูกชายก็ต้องคืนไง เขาติดหนี้รักหลินเพียวเพียวอยู่ พี่ก็ต้องเล่นละครตบตาเพื่อเห็นแก่หน้าพ่อไม่ใช่เหรอ?”ผ่านไปไม่กี่วัน อวี่ซีก็มารายงานอีก “หลินเพียวเพียวซื้อผ้าพันคอให้แม่ผืนหนึ่ง สีแดง แบรนด์X ถ้าเป็นของแท้อย่างน้อยก็ต้องสามพันหยวนขึ้นแหน่ะ”“แล้วแม่ก็รับไว้?”“เปล่า หนูบอกความรู้สึกพี่ให้แม่ฟังแล้ว แม่ก็เลยให้หนูเอาไปคืนเงียบๆ”“แม่ยังรู้ว่าอะไรสำคัญ”“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ พี่ได้บอกหลินเพียวเพียวให้ชัดเจนหรือเปล่า?”“พี่ยังพูดไม่ชัดอีกเหรอ เธอไม่ตัดใจแล้วพี่จะไปทำอะไรได้?”“เฮ้อ เกิดมาหล่อเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกันนะเนี่ย!” อวี่ซีรู้สึกเห็นใจพี่ชายของเธอมาก “หรือว่ายีนส์บ้านเราดี ไม่เจ้าชู้ ทำให้คนไว้วางใจ!”“นี่หมายความว่ายังไง เธอพูดเหมือนพี่ไปหลอกผู้หญิงเลย”อวี่ซีพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ ว่าพี่แบบนี้ก็ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไร มีอยู่เรื่องหนึ่งที่หนูคิดไม่ตกเสียที อยากขอคำแนะนำจากพี่มาก”“เรื่องอะไร?”อวี่ซีจึงบอกว่า “พี่ไม่มีแฟน ไม่มีใครที่ถูกใจพี่เลย
