นกันอยู่แล้วต่างหาก”“ถ้างั้นวันนี้เธอก็คงต้องผิดหวังล่ะนะ เพราะฉันต้องบอกเลยว่าวันนี้พวกเรามีความสุขกันมาก” เซียวเซียวบอก“เธอจงใจจะยั่วโมโหฉันล่ะสิ อยู่ในเงื้อมมือของคุณครูตาขีดจะเป็นวันดีๆ ได้ยังไง?”“แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม เพราะเสี่ยวฟางแสดงอำนาจสุดๆ ไปเลย”จื่อเถิงว่า“แสดงอำนาจยังไง?”“ก็วันนี้คุณครูตาขีดจะขอคาบวิชาพละ แต่เสี่ยวฟางไม่ให้ เธอบอกว่าต้องพัฒนาให้ครบทุกด้าน ทั้งคุณธรรม สติปัญญาและร่างกาย คุณครูตาขีดก็เลยรู้สึกว่าเสี่ยวฟางไม่ไว้หน้าเขา สองคนก็เลยทะเลาะกัน”การที่ต้องพลาดเรื่องสำคัญขนาดนี้ไป ทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเศร้ามากจริงๆ“วันนี้เทียนอี้ไปเรียนหรือเปล่า?”“ไม่มา” เซียวเซียวเกิดรู้สึกอยากนินทาขึ้นมา “ถ้าเธอไม่พูดถึงนี่ฉันลืมไปเลยนะเนี่ย ทำไมเธอกับหยูเทียนอี้ถึงได้ลาหยุดพร้อมกันล่ะ แถมยังได้รับบาดเจ็บเหมือนกันด้วย?”“วันนั้นฉันเห็นพวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน เขาทำอะไรให้เธอเดือดร้อนหรือเปล่า?” จื่อเถิงถาม“วันนั้นเราบังเอิญไปเจออันธพาลสามคนนั้นเข้า แล้วก็ถูกพวกมันขวางไว้ตรงปากซอย”“อันธพาลสามคนนั่น!” เซียวเซียวยกมือปิดปากด้วยความตกใจ “เธอบาดเจ็บเพราะถูกพวกมันทำร้ายเหรอ?”“ไม่ใช่ ฉันล้มน่ะ”อวิ๋นตั่วยังรู้ผิดชอบ แม้จะเป็นคนไม่ดี แต่ก็ไม่สามารถโยนความผิดส่งๆ ใส่ใครได้จื่อเถิงกับเซียวเซียวแปลกใจมาก ล้มจนสภาพเป็นแบบนี้ ต้องถือว่าเป็นคนมีความสามารถ และแน่นอนว่าอวิ๋นตั่วก็เป็นคนมีความสา
