อวิ๋นตั่วขี่หลังอวี่เจ๋อ ครุ่นคิดอยู่ตลอดทางว่าควรจะอ่านหนังสืออย่างไรดีอวี่เจ๋อเมื่อเห็นเธอเงียบอยู่นาน ไม่เหมือนเธอเลยสักนิด จึงรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา “อวิ๋นตั่ว?” เขาเรียกเธอหนึ่งครั้งอวิ๋นตั่วซบที่หัวไหล่ของเขา แล้วตอบรับเบาๆ คำหนึ่ง“กำลังคิดอะไรอยู่?”“กำลังครุ่นคิดค่ะ”อวี่เจ๋อถามแกมหยอกล้อ “เธอรู้จักครุ่นคิดด้วยเหรอ? บอกมาซิว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่?”“หนูครุ่นคิดไม่ได้หรือไงคะ?”“ได้สิ พออวิ๋นตั่วครุ่นคิด พระเจ้าก็ตกใจกันหมดแล้ว”“หนูกำลังคิดว่า ถ้าหนูโตขึ้นหนูอยากทำอะไรค่ะ” อวิ๋นตั่วว่า“แล้วคิดออกหรือยัง?”“ยังค่ะ”“เธอบอกว่าอยากเปิดร้านขายโดนัทไม่ใช่เหรอ?”“นั่นเป็นเรื่องที่นานมากแล้ว”“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ลองคิดดูว่า ตอนนี้อยากจะมีชีวิตแบบไหนมากที่สุดเหมือนกับถามว่าเธออยากทำอะไรนั่นแหละ”อวิ๋นตั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า “หนูอิจฉาคุณแม่มากเลย เหมือนไม่มีเรื่องอะไรให้ยุ่งยากใจ จัดดอกไม้ เล่นไพ่นกกระจอก หนูอยากโตไปเป็นเหมือนคุณแม่ค่ะ เป็นแม่บ้านแม่…”เธอไม่ได้พูดคำสุดท้ายออกมา เพราะจู่ๆ ก็รู้สึกขึ้นได้ว่า แม่ของเธอยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นแม่บ้านแม่เรือน“ทำไมไม่พูดต่อล่ะ?” อวี่เจ๋อแปลกใจที่เธอหยุดพูดกะทันหันอวิ๋นตั่วจึงพูดว่า “คุณแม่หนูก็ไม่ได้ดูมีความสุขอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะเพราะคุณพ่อหนูไม่ค่อยกลับบ้าน คิดๆ ดูแล้วก็น่าสงสารคุณแม่ ถ้าหนูเป็นคุณแม่ขึ้นมาจริงๆ ก็คงไม่มีความสุขเหมือ
