เห็น“พี่ว่าสามคนนั้นเขาใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหนเหรอคะ?”จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็ถามขึ้น“ใคร?” อวี่เจ๋อไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับชั่วขณะ“อันธพาลสามคนนั่นไงคะ เขาเดินมาถึงจุดนี้ มีนิสัยแบบทุกวันนี้ได้ยังไงกันคะ? เกิดมาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว หรือสภาพแวดล้อมบีบบังคับ? ตอนพวกเขาเป็นเด็ก ก็น่ารักไร้เดียงสาเหมือนกันใช่ไหมคะ? แบกความหวังของพ่อแม่เอาไว้เหมือนกันใช่ไหม? พวกเขาคิดฝันถึงอนาคตไว้มากเหมือนกันใช่ไหมคะ? แล้วสภาพอย่างทุกวันนี้ล่ะ อย่าบอกนะว่านี่เป็นสิ่งที่พวกเขาหวังไว้ในตอนแรก?”อวี่เจ๋อใจสั่นเล็กน้อย เหมือนมีสิ่งของบางอย่างมากระทบจุดอ่อนแอลึกๆในใจของเขา เขาไม่รู้ว่าจะตอบนักเรียนตัวเองกลับอย่างไรดี“หนูจะตกอยู่แล้วนะคะ” อวิ๋นตั่วร้องเรียกอยู่บนหลังอวี่เจ๋อกราชับร่างของอวิ๋นตั่วที่อบู่บนหลังเอาไว้ดีๆ อวิ๋นตั่วเองก็ควักผ้าเช็ดหน้าออกเช็ดเหงื่อให้อวี่เจ๋อ ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าโชยกลิ่นนํ้าหอมดอกติงเซียงอ่อนๆ“ผ้าเช็ดหน้าหอมจัง” อวี่เจ๋อพูดขึ้น“ทุกครั้งที่ป้าหวงซักเสร็จ ป้าก็จะเอาแช่ในนํ้าดอกติงเซียงสักครู่หนึ่งก่อนค่ะ”อวี่เจ๋อคิดว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นเจ้าหญิงของบ้านอวิ๋น แม้กระทั่งผ้าเช็ดหน้ายังต้องพิถีพิถันขนาดนี้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรส่วนลึกในใจของเขาดันรู้สึกเศร้าขึ้นมา————————————————–
