เมื่ออวิ๋นตั่วขี่จักรยานลงจากเขา ก็เห็นอวี่เจ๋อมารออยู่ก่อนแล้ว รอบดวงตาของฝ่ายนั้นดูราวกับถูกระบายด้วยดินสอสีดำแค่เพียงข้ามคือก็อัพเกรดเป็นสัตว์คุ้มครองแห่งชาติระดับหนึ่งไปเสียแล้วอวิ๋นตั่วเอาอาหารในตะกร้าหน้ารถส่งให้อวี่เจ๋อ “ถ้าพี่ไม่ว่างพี่ก็ไม่ต้องมาก็ได้นะคะ นี่ก็นานมากแล้ว หนูไปเรียนเองได้แล้วล่ะค่ะ”อวี่เจ๋อเปิดกล่องออกดู “ตอนแรกก็ว่าจะไม่มาแล้ว แต่พี่คิดว่าถ้าจะไม่มาก็น่าจะบอกเธอก่อน ถ้าไม่ได้บอกว่าจะไม่มา ก็กลัวเธอจะกังวล ทำไมอาหารถึงเยอะแบบนี้ล่ะ?”“แม่บ้านหลิวทำไว้เยอะน่ะค่ะ หนูคิดว่าพวกพี่น่าจะยังไม่ได้กินอะไร พี่เอาไปให้พวกพี่ชีซิงด้วยสิคะ จะได้ไม่ต้องกินอาหารริมทาง”“อาหารเยอะมาก!”“แม่บ้านหลิวกับป้าหวงจะทำอาหารเช้าตามสูตรโภชนาการทุกเช้าน่ะค่ะ”อวี่เจ๋อเอากล่องวางลงในตะกร้ารถของตัวเอง “รีบไปกันเถอะ”“พี่โทรไปบอกพวกเขาว่าไม่ต้องไปซื้ออาหารเช้าสิคะ แล้วพี่ก็กลับไปก่อน หนูขี่จักรยานไปโรงเรียนเองได้” อวิ๋นตั่วยํ้าอีกครั้ง“เธอไปเองได้เหรอ?”“หนูกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องมาแล้ว แค่ขี่จักรยานไปโรงเรียนเอง ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะคะ?”อวิ๋นตั่วขี่จักรยานมาโรงเรียนคนเดียว ระหว่างทางก็จะเจอเพื่อนนักเรียนและก็จะไปเรียนพร้อมกัน ทุกคนต่างก็รู้ว่าข้างอวิ๋นตั่วจะต้องมีอวี่เจ๋อ แต่พอวันนี้ไม่เห็นเขา ก็ไม่แปลกใจอะไร แต่กลับถามออกมาด้วยความสนใจว่า
“อวิ๋นตั่ว ทูตพิทักษ์ดอกไม้ของเธอไปไหนซะล่ะ?”“วันนี้ทูตไ
