แม่บ้านหลิวนั่งลงอีกครั้ง และเริ่มอบรมอวิ๋นตั่วอย่างจริงจัง “อวิ๋นตั่ว หนูเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง จะทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้ไม่ได้ ป้าจะบอกอะไรให้นะคะคนเรากว่าจะได้เกิดมาน่ะไม่ง่ายเลย เพราะอย่างนั้นต้องดูแลชีวิตของตัวเองให้ดี ที่บ้านเกิดของป้าน่ะมีญาติคนหนึ่ง บ้านอยู่……”“บ้านอยู่ไม่ไกลจากเหมือง วันหนึ่งเขากลับไปนอนกลางวัน พอดีกับที่ตอนนั้นกำลังมีการระเบิดภูเขา สุดท้ายดินระเบิดฝังไว้ไม่ดี มีหินก้อนใหญ่ตกผ่านหลังคาบ้านลงมาบนเตียง โดนเขาเข้าไปเต็มๆ น่าสงสารมาก ทั้งที่ไม่ได้ไปยุ่ง ไม่ได้ไปมีเรื่องกับใคร แค่นอนหลับเท่านั้น แต่จู่ๆ ก็ต้องไปพบพญามัจจุราช เป็นภัยที่หล่นลงมาจากฟ้าจริงๆ!” อวิ๋นตั่วพูดต่อ เรื่องนี้เธอได้ฟังมาตั้งแต่เด็กไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว ทุกครั้งที่เธอทำเรื่องเสี่ยงอันตราย แม่บ้านหลิวก็จะเอาเรื่องนี้ขึ้นมาเตือนเสมอ“อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปสิคะ ในโลกนี้เรื่องบางเรื่องมันก็พูดยาก บางครั้งสิบปีก็รู้สึกเหมือนหนึ่งวัน ชีวิตก็เหมือนบ่อนํ้าบาดาล ไม่ได้มีคลื่นลูกใหญ่อะไรมากมาย บางครั้งก็เหมือนขับรถบนเขา ขึ้นบางลงบ้าง ตกใจแทบแย่บ้างขนาดใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังก็ยังเกิดอุบัติเหตุได้ แล้วแบบนี้หนูยังจะเดินเข้าไปหาภัยอีกเหรอคะ?” แม่บ้านหลิวบอก“ป้าไม่รู้เหรอคะว่าจริงๆ แล้วพญามัจจุราชน่ะรังแกคนที่อ่อนแอกว่าตัวเอง ยิ่งป้ากลัวเขา เขาก็จะยิ่งมาหา แต่ถ้าป้ายิ่งเข้าหา เขาก็จะยิ่งหลบป้า”แม่บ้านหลิวใช้นิ้วชี
