า อายุสิบสามไม่ใช่เด็กหรอกเหรอ?” เฉินอวี้ช่วยตอบแทน“พอขึ้นมัธยมต้นเราก็ไม่ฉลองวันเด็กแล้วนะครับ” จื่อเถิงว่าเซียวเซียวเองก็พยักหน้า “ถึงจะฉลองวันเด็กก็เถอะ แต่ดูจากรูปร่างของพวกเราแล้วก็ไม่น่าจะเข้าไปซื้อที่ร้านเสื้อผ้าเด็กนะคะ!”ในที่สุดอวี่เจ๋อก็แก้ต่างให้ตัวเอง “พี่บอกอายุกับรูปร่างไป พนักงานก็หยิบชุดนี้ให้ บอกว่ารับรองว่าใส่ได้พอดีแน่นอน”“แล้วนายก็เชื่อคำพูดของพนักงานเหรอ เธอก็แค่อยากขายของ จะพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ” เฉินอวี้พูดขึ้น“รู้เลยนะว่านายไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิง คนฉลาดก็ถูกหลอกได้เหมือนกันสินะ” ชีซิงพูดต่อบ้าง“นายมีน้องสาวนี่ ไม่รู้เหรอว่าน้องตัวเองซื้อเสื้อผ้าจากที่ไหน?” เฉินอวี้ถาม“อวี่ซีไม่มีร้านประจำหรอก ปกติก็เดินไปทั่ว ชอบที่ไหนก็ซื้อที่นั่น แถมยังต้องต่อรองราคาอีก เธอชอบพูดว่าความสนุกของการซื้อเสื้อผ้า ไม่ได้อยู่ที่ซื้อผ้าหรือการได้ซื้อ แต่อยู่ที่ตอนต่อราคานี่แหละ” อวี่เจ๋อตอบ“ถ้าอย่างนั้น อวี่ซีก็ถือเป็นเด็กที่ใช้ชีวิตเป็นน่ะสิ” เฉินอวี้ออกความเห็น“เด็กจากครอบครัวที่ไม่รํ่ารวยมักจะดูแลตัวเองได้เร็ว!” ชีซิงว่าระหว่างที่พวกเขาคุยกัน อวิ๋นตั่วก็เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนํ้า เมื่อต้องใส่เสื้อผ้าเด็กแบบนี้แล้วทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากจริงๆ รู้สึกว่าใส่เสื้อตัวเก่าของเธอยังดีกว่าเสียอีกเซียวเซียวกับจื่อเถิงนั่งฟังทั้งสามคุยกันตั้งแต่เรื่องเสื้อผ้าไปจนเรื่องการใช้ชีวิต
