ไม่ได้เปรียบเราแบบนี้หรอกค่ะ”จื่อเถิงเมื่อได้ยินก็โมโหจนตัวสั่น “สำนึกบ้างไหมเนี่ย สำนึกบ้างหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่เพราะฉันพวกเธอสองคนคงถูกพวกมันตีจนยับแล้ว”จื่อเถิงเองก็มีเฉินอวี้ที่กำลังใส่ยาให้เช่นกัน พอจื่อเถิงร้องโวยวายออกมาคัตเติ้ลบัตในมือของเขาก็ป้ายพลาดจนเกือบจะเข้าปากเจ้าตัว จนทำให้จื่อเถิงแย่งขวดในมือเฉินอวี้มาแล้วเอ่ยบอก “ผมทำเอง ฝีมืออย่างพี่นี่ แผลยังไม่ทันได้ฆ่าเชื้อ ในท้องก็คงมีแต่เบตาดีนแน่ๆ”เฉินอวี้ชกเบาๆ ไปที่ไหล่ของจื่อเถิง “นายนี่ ยังจะเรื่องมากอีกนะ”“แล้วแบบนี้พวกเธอจะกลับบ้านกันยังไงล่ะ? คิดว่ากลับไปแล้วจะอธิบายกับครอบครัวว่ายังไง” อวี่เจ๋อถาม“แผลแค่นี้ แม่หนูไม่สังเกตหรอกค่ะ” เซียวเซียวพูดหงอยๆจื่อเถิงมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก “ผมก็ไม่เป็นไร หนังหยาบเนื้อหนา มองไม่ออกหรอก”อวิ๋นตั่วนั้นเจ็บหนักที่สุด ใบหน้ามีรอยชํ้า แขนเสื้อข้างหนึ่งขาด เธอหันไปส่องสภาพตัวเองจากกระจก ก็รู้ตัวว่ายากที่จะหาข้ออ้างจากนั้นก็เงยหน้ามองอวี่เจ๋อ “ทำยังไงดีคะ?”
