พอชูยินออกไป อวิ๋นตั่วก็วิ่งเข้าห้องนํ้าเป็นรอบที่ห้า อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเพียงกินหมาล่าทั่งไปครั้งเดียว ถึงทำให้ท้องเธอเป็นแบบนี้ได้?มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะส่งเสียงดัง เวลาแบบนี้ใครยังโทรมาอีกนะ ให้เขารอไปก่อนแล้วกันจนกระทั่งเธอออกมาจากห้องนํ้า โทรศัพท์ก็ยังคงดังอยู่
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โทร เป็นอวิ๋นเฉียวนั่นเอง ในตอนนั้นอวิ๋นตั่วก็เริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาแล้ว “พี่! รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมยังโทรมาอีกคะ!”“ยังไม่นอนอีกเหรอ”“ยังค่ะ!”“ยังไม่นอนแล้วต้องโมโหด้วยเหรอ?” อวิ๋นเฉียวที่อยู่ปลายสายไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่เป็นห่วงเธอ ทำไมถึงรับสายช้านักล่ะ ทำอะไรอยู่?”“ทำการบ้านค่ะ”“โกหก เธอทำการบ้านจนลืมรับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อไหร่? โทรศัพท์ดังแบบนี้เธอยังมีสมาธิทำการบ้านอยู่อีกเหรอ?”อวิ๋นตั่วจำใจต้องบอกความจริงกับเขาไป “หนูเข้าห้องนํ้า”“ท้องเสียเหรอ?”“พี่รู้ได้ยังไง?”“เดาเอาน่ะ”อวิ๋นตั่วรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลุดปากไป แต่ก็แก้ตัวไม่ทันแล้ว เธอจึงกำชับพี่ชายว่า “พี่อย่าบอกแม่นะ”คำที่ทำให้คนฉลาดอย่างอวิ๋นเฉียวรู้ได้ในทันที “มีเรื่องอะไรเหรอ? เธอไปกินอะไรมา?”“หมาล่าทั่ง”“อวี่เจ๋อพาไปกินเหรอ?”“พี่ไม่ต้องยุ่งหรอก แต่ยังไงก็ห้ามบอกแม่นะ” อวิ๋นตั่วกำชับเขาอีกครั้ง“โอเค ไม่พูดก็ไม่พูด แต่เธอต้องให้ค่าปิดปากพี่หน่อยนะ”“พี่ไม่อายบ้างเลยหรือไง เป็นพี่แท้ๆ แต่มาขอเงินน้องแบ
