สถานที่ที่ชีซิงกับเฉินอวี้เลือกนั้นก็คือร้านหมาล่าทั่งที่อยู่ใกล้ๆ มหาลัยพวกเขา พอเห็นอวิ๋นตั่วมาถึง ทั้งสองก็รีบเชิญให้เข้ามาอย่างอบอุ่น“ป๋อเล่อมาแล้ว รีบเข้ามานั่งสิ”อวิ๋นตั่วมองตู้เย็นสองตู้ที่อยู่ตรงประตู คนที่นั่งอยู่ด้านข้างเมื่อครู่นี้ เผ็ดจนต้องสูดลมหายใจออกมา“นี่คืออะไรคะ?”“หมาล่าทั่ง* เธอไม่เคยกินหรอก” เฉินอวี้ตอบ“หนูเคยได้ยินนะ” อวิ๋นตั่วพูดตามความจริง“งั้นวันนี้เธอลองกินดูนะ คนที่ไม่เคยกินหมาล่าทั่ง ถือว่าชีวิตไม่สมบูรณ์รู้ไหม?” ชีซิงพูดอวี่เจ๋อหยิบตะกร้ามาเลือกผักใส่ลงไปอวิ๋นตั่วก็เลียนแบบเขา หยิบตะกร้าเล็กมาหนึ่งใบ เดินตามหลังอวี่เจ๋อ อวี่เจ๋อเลือกอะไร เธอก็เลือกอันนั้นหมาล่าทั่งจำนวนสี่ถ้วยวางลงบนโต๊ะ มีควันร้อนสีขาวลอยขึ้นมา“ระวังร้อนนะ” อวี่เจ๋อเอ่ยกำชับ“วางใจเถอะค่ะ หนูไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ” พอพูดจบ อวิ๋นตั่วก็ตักใส่ปากคำหนึ่ง แล้วพยักหน้าไม่หยุด “รสชาติดีมากเลย ต่อไปหนูต้องทานบ่อยๆ แล้วล่ะ”“ไม่ต้องการอะไรสักนิดเลย? แค่ได้มากินหมาล่าทั่งบ่อยๆ เธอก็พอใจแล้วเหรอ? รอให้บริษัทพวกเราเข้าที่เข้าทางก่อน แล้วหลังจากนั้นพี่จะพาเธอไปกินอาหารฝรั่งทุกวันเลย” เฉินอวี้ตำหนิเธออวิ๋นตั่วทำหน้ามุ่ยใส่เฉินอวี้แล้วพูดแทรกขึ้น “หนูไม่อยากกินอาหารฝรั่งค่ะ หนูอยากกินหมาล่าทั่ง”เฉินอวี้หัวเราะแล้วพูดว่า “ต่อไปถ้าใครได้เธอเป็นแฟนต้องดีแน่เลยความต้องการไม่เยอะ เลี้ยงง่าย”“ตอนนี้ที่เธอไม่อย
