ครูฟางพูดขึ้นว่า “เธอเป็นผู้ชายนะ ผู้หญิงเขาแสดงไมตรีกับเธอก่อนเธอไม่สนใจบ้างเลยเหรอ”เทียนอี้แปะมือกับอวิ๋นตั่วทีหนึ่ง “ใช่ครับ ถ้าไม่สู้กันคงไม่รู้จักกัน”ในที่สุดครูฟางก็โล่งใจลงซะทีอวิ๋นตั่วกับเทียนอี้เพิ่งจะเดินออกไป คุณครูในห้องพักครูคนอื่นต่างก็พูดคุยกันทันที “ดูท่าเทอมนี้ครูฟางต้องปวดหัวแล้วล่ะค่ะ ลูกหัวแก้วหัวแหวนได้ไปอยู่ห้องคุณครูทั้งคู่เลย”“นี่รู้จักพวกเขาหมดแล้วเหรอคะ” ฟางเจี้ยนเวยเอ่ยถาม“แน่นอนสิ ตอนอวิ๋นตั่วอยู่ประถมก็เป็นตัวเด่นเลยนะคะ เพราะเธอสอบวิชาวรรณคดีได้ 99 คะแนน แต่คณิตศาสตร์กลับสอบได้ 49 คะแนนคะแนนต่างกันสุดโต่งเลย แต่ครูสอนพิเศษที่บ้านเธอเก่งมาก ที่วรรณคดีสอบได้ 99 คะแนน ครึ่งหนึ่งก็เป็นเพราะเขานี่แหละค่ะ” ครูคนหนึ่งกล่าว“อ้อ ในเมื่อเก่งขนาดนี้ ทำไมคะแนนคณิตศาสตร์ถึงไม่สูงขึ้นล่ะคะ”“เรื่องนี้ไม่พูดถึงครูสอนพิเศษคนนี้ของเธอไม่ได้เลยล่ะค่ะ ตอน ป.4อวิ๋นตั่วสอบตกคณิตศาสตร์ คุณครูจึงเรียกเธอไปคุย ลองเดาสิคะว่าเธอพูดว่ายังไง เธอบอกว่าแต่ละคนต่างก็มีสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง มีบางคนเหมาะที่จะเรียนศิลปะ บางคนเหมาะที่จะเรียนดนตรี บางคนเหมาะที่จะเรียนวรรณกรรมบางคนเหมาะที่จะเรียนคณิตศาสตร์ ไม่มีใครเก่งไปซะทุกอย่างหรอก เธอรู้สึกว่าเธอเหมาะที่จะเรียนวรรณคดี แต่ไม่เหมาะกับคณิตศาสตร์ เธอก็เลยไม่สนใจมัน แต่ถ้าเธอขยันขึ้นมา ก็สอบได้เจ็ดสิบแปดสิบคะแนนเหมือนกัน แต่เธอไม่อยากสิ้นเป
