อวิ๋นตั่วเดินตามหลังอวี่เจ๋อออกไปจากหอพัก พวกเขาเพิ่งจะถึงหน้าประตู ชีซิงก็วิ่งตามมาจากในห้อง “ลูกพี่ นางฟ้าโทรมา”“รอพี่ตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ” อวี่เจ๋อบอกอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วยืนอยู่ตรงระเบียง มองตามอวี่เจ๋อที่เดินเข้าหอพักไป ผ่านไปสองนาทีเขาก็ออกมา พร้อมใบหน้าที่อิ่มเอิบไปด้วยความสุข“มีข่าวดีอะไรเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“ช่างมันเถอะ” อวี่เจ๋อตอบ“บอกหนูได้ไหมคะ?”“มีนักลงทุนคนหนึ่ง เขานัดเจอพวกพี่พรุ่งนี้น่ะ”“ผู้หญิงเหรอ?” อวิ๋นตั่วถาม“ผู้ชาย” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วก่อนจะถามว่า “เด็กน้อยจะสนใจเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน”“เมื่อกี้เพิ่งได้ยินพี่ชีซิงพูดว่านางฟ้า มีนางฟ้าที่เป็นผู้ชายด้วยเหรอคะ”อวิ๋นตั่วว่าอวี่เจ๋อหัวเราะออกมาแล้วตอบว่า “นั่นเป็นเพื่อนที่ช่วยติดต่อให้น่ะ”“เธอก็อยู่ในบริษัทของพวกพี่เหรอ?” อวิ๋นตั่วถามขึ้นอีกครั้ง“ไม่ใช่หรอก แต่เขารู้ว่าพี่กำลังหาทุนอยู่ ก็เลยมาช่วยน่ะ”อวิ๋นตั่วเริ่มรู้สึกไม่พอใจเสียแล้ว อวี่เจ๋อรับความช่วยเหลือจากนางฟ้าคนนั้น แต่กลับไม่ยอมให้เธอลงทุนด้วย เช่นนั้นระหว่างทางที่กลับบ้าน เธอจึงไม่พูดอะไรเลยตลอดทางอวี่เจ๋อพาเธอไปนั่งรถเมล์แล้วถามว่า “เธอเคยนั่งรถเมล์หรือเปล่า?”แต่เธอไม่ตอบอะไรในที่สุด อวี่เจ๋อก็มองออกว่าสีหน้าของอวิ๋นตั่วนั่นไม่ปกติ เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไป?”อวิ๋นตั่วตอบว่า “หนูเคยนั่งรถเมล์ค่ะ ตอนอายุเจ็ดขวบ ถือโดนัทไปขออาศัยอยู่บ้านพี่ นั่นเป็นค
