อีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดของแฟนอวี่ซี ที่อวี่ซีลากอวิ๋นตั่วออกมา ก็เพื่อที่จะไปซื้อของขวัญสักชิ้นให้แฟนของเธอ“นี่เป็นวันเกิดปีแรกของเขาที่เราได้อยู่ด้วยกัน เธอว่าฉันจะให้อะไรเขาดี”อวิ๋นตั่วไม่มีประสบการณ์ในเรื่องแบบนี้ เธอมองอวี่ซีแบบงงๆ แล้วพูดว่า“ขอแค่เป็นของขวัญจากคนที่ตัวเองรัก ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็มีค่าทั้งนั้นไม่ใช่เหรอคะ”“ให้ตายเถอะ พี่ฉันสอนเธอจนกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย สมัยนี้น่ะนะผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกัน มีใครไม่อยากทำคะแนน ไม่อยากรู้ความชอบของอีกฝ่ายบ้างล่ะ”“แบบนี้จะไม่เหนื่อยเหรอคะ” อวิ๋นตั่วถาม“ทั้งเหนื่อยและมีความสุขไง”“ถ้าอย่างนั้น ก็ซื้อเนคไทให้เขาสักเส้นสิคะ” อวิ๋นตั่วพูดพลางหยิบเนคไทออกมาเส้นหนึ่ง แล้วส่งให้อวี่ซีอวี่ซีตกตะลึงอีกครั้ง “ตอนนี้มันยุคไหนแล้ว ใครเขาให้เนกไทกันล่ะ”“ให้เนคไทมันล้าสมัยไปแล้วเหรอคะ” อวิ๋นตั่วไม่รู้เลยสักนิด “พี่ลองไปถามเพื่อนร่วมชั้นพี่ดูสิคะว่าพวกเธอให้อะไรแฟนเป็นของขวัญ”“ถ้าฉันให้ตามคนอื่น มันจะมีอะไรแปลกใหม่กันล่ะ”“พี่นี่เอาใจยากจัง!”อวิ๋นตั่วทำแก้มป่อง เธอเลยถือโอกาสนี้เลิกช่วยอวี่ซีเลือกของขวัญซะเลย“พี่เพิ่งบอกว่าพี่อวี่เจ๋อเปิดบริษัท เป็นบริษัทอะไรเหรอคะ” อวิ๋นตั่วสงสัย“ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เหมือนเป็นบริษัทพวกที่พัฒนาซอฟแวร์นะแบบสั่งอาหารได้บนคอมพิวเตอร์ คนที่อยู่บ้านอยากจะกินอะไรก็ได้กิน เขาบอกว่าปัจจุบันนี้มันทำเงินได้ดีที่สุด
