รัวเราไม่มีความเป็นศิลปิน หนูเองก็ไม่เชื่อหรอก แต่พอได้เห็นภาพที่เขาวาดแล้ว หนูก็คงต้องเชื่อแล้วล่ะค่ะ”อวี่เจ๋อยิ้มออกมาเบาๆ “อวิ๋นตั่ว พี่ว่าเธอน่ะไม่มีหัวทางด้านศิลปะจริงๆแต่อวิ๋นเฉียวพอจะมีอยู่บ้าง”“ทำไมล่ะคะ หรือพี่รู้สึกว่าเขาวาดดีอย่างนั้นเหรอ”“เขาวาดดีหรือเปล่าพี่ก็ไม่รู้ พี่รู้แค่ว่าการวาดภาพน่ะ ไม่จำเป็นต้องวาดให้เหมือนซะทีเดียวหรอก ถ้าการวาดให้เหมือนมันดี แบบนั้นทำไมไม่ใช้กล้องถ่ายซะเลยล่ะ ยังจะวาดไปทำไมอีก?”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าที่เขาพูดมันมีเหตุผล“ถ้าเป็นแบบนี้ หนูก็ควรจะให้กำลังใจเขา!”วันนั้นอวิ๋นตั่วส่งอีเมลล์ให้อวิ๋นเฉียวหนึ่งฉบับ ชมว่าเขาวาดภาพได้ดี
แล้วเธอก็โอ้อวดความเฉียบแหลมด้านวรรณกรรม โดยการเขียนภาษาโบราณลงไปด้วย ทำให้อวิ๋นเฉียวอ่านจดหมายบนหน้าจอคอมอยู่ตั้งนาน ถึงได้ตอบอีเมลกลับไปต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ พี่ต้องเปิดพจนานุกรมตอนอ่านอีเมลของเธอเลยนะ บอกมา เธอให้หลิวอวี่เจ๋อเขียนแทนใช่ไหมอวิ๋นตั่วปลาบปลื้มใจมาก อย่างไรเขาก็เรียนอยู่ในประเทศนี้จนถึงมัธยมปลาย แค่กลอนโบราณของเด็กประถมยังอ่านไม่ออกเลยหรือไง เธอปริ้นจดหมายของเธอกับของอวิ๋นเฉียวออกมา นำไปให้อวี่เจ๋ออ่านด้วยท่าทางร่างเริงอวิ๋นตั่วรีบไปที่บ้านของครอบครัวหลิว แต่อวี่เจ๋อไม่อยู่ เจอแต่อวี่ซีที่กำลังทำความสะอาดบ้าน เธออยู่ในท่านั่งคุกเข่าถูพื้น อวิ๋นตั่วเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาข้างหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเธอพูดเตือนเสียก่
