“เธอควรหาอะไรทำบ้างนะ”“หนูเพิ่งปีหนึ่งเองนะ”“นี่ไม่ใช่ข้ออ้าง”นี่ไม่ใช่ข้ออ้างจริงๆ ตอนอวี่เจ๋ออยู่ปีหนึ่ง เขาก็ไปฝึกงานเป็นตัวแทนขององค์กรแล้ว ได้ยินมาว่าหาลูกค้าได้ตั้งเยอะ ได้เงินมาไม่น้อยเลย ตอนนั้นเขาอายุยังน้อยรู้สึกว่าการที่ตัวเองหาเงินได้เยอะขนาดนั้นคงเป็นเพราะปาฏิหาริย์ พอเขากลับบ้านมาโอ้อวด สรุปก็คือถูกพ่อแม่เก็บเงินไว้หมดนี่เป็นบทเรียนหนึ่งที่บอกให้รู้ว่าอวี่เจ๋อไม่ควรโอ้อวด ตอนหลังเมื่อเขาหาเงินได้ เขาก็จะแบ่งให้พ่อกับแม่ส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งเขาจะเก็บไว้เองเพราะเขามีวางแผนอนาคตของตนไว้และก็เป็นเพราะเงินของอวี่เจ๋อ ที่ทำให้พ่อแม่มีความคิดที่อยากจะซื้อบ้าน ด้วยเพราะคิดว่าอยู่ปีหนึ่งหาเงินได้เยอะขนาดนี้ พอเรียนจบปี่สี่แล้ว เขาต้องรวบรวมเงินดาวน์ได้แน่ แต่นึกไม่ถึงว่าตอนหลังอวี่เจ๋อจะให้เงินน้อยลงเรื่อยๆ ทั้งคู่ก็ไม่สะดวกใจที่จะพูดอะไรออกมา อย่างไรเสีย อวี่เจ๋อก็เป็นนักเรียน การหาเงินไม่ใช่หน้าที่หลักของเขา แต่คนหัวไวแบบอวี่ซีนั้นมองออกเธอรู้แล้วว่าพี่ชายแอบเก็บเงินไว้ส่วนตัว“พี่คะ พี่วางแผนจะตั้งบริษัทจริงๆ เหรอ”อวี่เจ๋อพยักหน้าอวี่ซีรู้ว่าพี่ชายของเธอมีปณิธาน แต่การที่เขาอยากตั้งบริษัทก็ยังทำให้เธออึ้งอยู่ดี“พี่จะตั้งบริษัทจริงเหรอ”อวี่เจ๋อกล่าว“พี่จดทะเบียนเรียบร้อยแล้ว กับเฉินอวี้และก็ชีซิง”นี่มันเหมือนการตัดหัวนักโทษก่อนรายงานฮ่องเต้ชัดๆ อวี่ซีกระโดดลุกขึ้นพรวด แล้
