ลูกสาวถึงกับตัวสั่น เมื่อได้ฟังคำพูดของคนเป็นแม่อวิ๋นตั่วอยากจะหนี แต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อจ้าวเยว่เรียกเธอไว้“อวิ๋นตั่วกลับมาแล้วเหรอ”มันไม่ฟังดูไร้สาระไปหน่อยหรือไง ก็เห็นตัวเป็นๆ ยืนอยู่แบบนี้ ก็หมายถึงว่ากลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ อวิ๋นตั่วยิ้มให้บางๆ พลางโค้งตัวลง “สวัสดีค่ะคุณน้า”“ทำไมวันนี้ถึงกลับมาช้านักล่ะ”“หนูไปทำการบ้านที่บ้านครูหลิวมาค่ะ”“อืม แล้วทำเสร็จหรือยังล่ะ” เมื่อเห็นลูกสาวคิดได้ ชูยินก็ดีใจ “ช่วงนี้ลูกไปที่บ้านครูหลิวเขาตลอดเลย แบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะ ครูเขาก็ต้องเรียนหนังสือ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่ะถือเป็นเรื่องสำคัญมาก ลูกก็อย่าไปรบกวนเขาบ่อยๆ จะดีกว่า”“หนูเข้าใจแล้วค่ะแม่” อวิ๋นตั่วรับคำ จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นชั้นบนไปอย่างรวดเร็ว“อวิ๋นตั่ว พี่ชายของหนูไปไหนเสียล่ะ” จ้าวเยว่เรียกเธอไว้อีกครั้งทำให้เธอจำเป็นต้องหยุดฝีเท้าลง “พี่เหรอคะ? ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”ท่าทางของอวิ๋นตั่วดูแปลกๆ ไป และไม่มีใครรู้จักลูกสาวของตนดีไปกว่าแม่แท้ๆ อีกแล้ว เธอรู้ได้ทันทีว่าสองพี่น้องคู่นี้ต้องไปก่อเรื่องอะไรไว้แน่ๆ เมื่อมาคิดๆ ดูอีกที วันนี้จ้าวเยว่เองก็ดูแปลกๆ มาหาเธอที่บ้านเอาป่านนี้ แถมยังพูดถึงแต่เรื่องความรุนแรงในโรงเรียนอีก ตอนแรกเธอคิดว่าฝ่ายนั้นตั้งใจจะเตือนเธอให้ระวัง เพื่อไม่ให้อวิ๋นเฉียวกับอวิ๋นตั่วถูกคนอื่นกลั่นแกล้ง เธอเองยังภูมิใจอยู่เลยที่เตรียมตัวล่วงหน้า ให้ลูกทั้งสองเรียนเทควั
