อวิ๋นเฉียวเข้าไปเอาโดนัทกับผลไม้ในห้องครัว ก่อนที่จะเอาไปส่งที่ห้องของอวิ๋นตั่ว“เมื่อกี้หนูเกือบถูกแม่จับได้แล้ว” อวิ๋นตั่วว่า “ทำไมพี่ถึงเอามาส่งช้านักล่ะ”“พี่ว่าแม่รู้แผนของเราแล้ว”“ถ้าอย่างนั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”“ทนต่อไปอีกสักสองสามวัน รอดูสถานการณ์ไปก่อน”“ถ้าแม่ไม่ยอมตกลงล่ะ เราจะทำยังไง”“ก็ค่อยหาทางกันใหม่”“งั้นหนูก็หิวแย่น่ะสิ พี่รีบๆ คิดหาวิธีเลย” อวิ๋นตั่วว่าไปก็กัดโดนัทกินไปด้วย“เธอกินให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ กินโดนัทตอนกลางคืนแบบนี้มันอ้วนนะ”“อืม งั้นพี่ก็รีบคิดหาวิธีเร็วเข้าสิ”อวี่เจ๋อได้ยินมาว่าเพื่อที่จะปฏิเสธไม่ให้สือเหยียนมาเรียนพิเศษด้วย พี่น้องบ้านอวิ๋นถึงกับต้องใช้วิธีอดอาหารประท้วง เขารู้สึกว่าวิธีการแบบนี้ยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จ“อวิ๋นตั่วไม่ชอบสือเหยียนน่ะฉันพอเข้าใจ แต่นายเป็นผู้ชาย ทั้งยังอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี ทำไมถึงได้อคติกับเธอขนาดนั้น”“ไม่ใช่อคติสักหน่อย แต่เป็นบทเรียนหลังจากที่ถูกเธอทำให้อับอายหลายต่อหลายครั้งต่างหาก”“เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง”“เธอไม่ใช่แค่เด็กธรรมดานะ เธอท่องคัมภีร์อิสระจรของจวงจื๊อได้ตั้งแต่ตอนอายุสามขวบ บ้าชิบ! นี่มันเรื่องที่มนุษย์ธรรมดาทำได้หรือไงกัน ตอนนั้นฉันสอบภาษาจีนได้ 61 คะแนน นายลองทายดูสิว่าเธอพูดกับฉันว่ายังไง!”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นเฉียวอย่างรอคำตอบอวิ๋นเฉียวเลียนแบบท่าทางของสือเหยียนแล้วว่า “อวิ๋นเฉียว ตอนนี้สอบได้แค่ 61
