“มาหาฉันมีเรื่องอะไร” อวี่เจ๋อที่นั่งคั่นกลางระหว่างสองพี่น้องบ้านอวิ๋นรู้สึกอึดอัดขึ้นมา“ฉันไม่ได้มาหานาย เธอต่างหาก” อวิ๋นเฉียวชี้ไปที่อวิ๋นตั่ว “บอกเขาสิว่าเธอมีเรื่องอะไร”“พี่คะ” อวิ๋นตั่วขยับมือคล้องแขนอวี่เจ๋อ เธอชินกับการอ้อนอี้ฟานและอวิ๋นเฉียวด้วยท่าทางแบบนี้ “บอกแม่หนูว่าพี่ไม่อยากสอนพิเศษให้สือเหยียนได้ไหม”อวิ๋นเฉียวเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาวแล้วก็ถึงกับต้องปิดหน้าอีกครั้ง เด็กคนนี้ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือไงกัน!อวี่เจ๋อค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกมา แม้แต่เขากับอวี่ซียังไม่ได้สนิทกันขนาดนี้เลย“สือเหยียน?” เขามองอวิ๋นเฉียวราวกับต้องการคำอธิบาย“สือเหยียนเป็นลูกสาวของน้าของฉันเอง อายุเท่ากับอวิ๋นตั่ว
แต่ค่อนข้างหยิ่งๆ สักหน่อย เมื่อวันก่อนเธอมาขอเรียนพิเศษกับอวิ๋นตั่วด้วย โดยที่ไม่ได้สนใจอวิ๋นตั่วเลยสักนิด”“ถ้าเธอไม่อยากเรียนด้วยกัน ทำไมเธอไม่บอกแม่ของเธอเองล่ะ” อวี่เจ๋อถามอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วมองอวิ๋นเฉียวทำให้อวิ๋นเฉียวจำต้องพูดอธิบายแทนน้องสาวอย่างช่วยไม่ได้ “บอกไปแล้ว แต่ดูเหมือนแม่จะไม่รู้สึกถึงความลำบากใจของน้องสาวเลยสักนิด แม่น่ะคิดว่าพวกเธอสนิทกันดี”“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าฉันปฏิเสธไปมันคงจะไม่เหมาะสมหรือเปล่า ยังไม่ทันได้เจอหน้านักเรียนก็ปฏิเสธไปก่อนแล้ว แบบนี้มันมีเหตุผลตรงไหนกัน”“นายบอกว่านายรับเงินเดือนของนักเรียนคนเดียว ก็เลยรับสอนสองคนไม่ได้ก็ได้นี่” อวิ๋นเฉียวแนะนำ“ครอบค
