ราะพี่ไม่ชอบสือเหยียนต่างหากล่ะ”“สือเหยียนไม่เคยมีปัญหากับพี่มาก่อน ทำไมพี่ต้องไม่ชอบเธอด้วย”“ก็เพราะเธออายุยังน้อย แต่กลับรู้เรื่องอะไรมากกว่าพี่ยังไงล่ะ”อวิ๋นเฉียวเงียบไป เขารู้ว่าถึงแม้น้องสาวจะสอบได้คะแนนไม่ดี แต่กลับสามารถอ่านใจคนอื่นได้ดี ไม่รู้ว่าเป็นเพียงคำพูดของเด็กที่ไม่ควรถือสาหรือไม่แต่ก็ถือเป็นคำพูดที่แทงใจ เขาไม่ชอบสือเหยียนจริงๆ นั่นแหละ ไม่ใช่เพียงเพราะเธอฉลาดเกินไป แต่เพราะเธอมักจะทำให้คนอื่นรู้สึกอับอายขายหน้าคนแบบนี้หากจะมีคนเกลียด ก็เป็นเรื่องธรรมดา“ฉันต้องหาทางหนีปิดเทอมฤดูร้อนนี้ให้ได้” อวิ๋นเฉียวพึมพำกับตัวเองอวิ๋นตั่วจ้องพี่ชายเขม็ง ก่อนที่จะขยับเข้าไปคล้องแขนอีกฝ่าย “เราไปเที่ยวกันดีไหม”“แม่ไม่ยอมแน่ๆ นอกจากว่าเธอจะสอบปลายภาคได้มากกว่าสือเหยียน”“สือเหยียนสอบได้หนึ่งร้อยคะแนน หนูจะสอบได้มากกว่าเธอได้ยังไง?”“ใช่ไหมล่ะ มันยากมากเลยใช่ไหม” อวิ๋นเฉียวเริ่มสร้างแรงบันดาลใจ“มากกว่าไม่ได้ ได้หนึ่งร้อยเหมือนกันก็ยังดี”อวิ๋นตั่วตกใจจนแทบจะกลั้นหายใจ คนเราจะสอบได้หนึ่งร้อยคะแนนได้ยังไงกัน บนกระดาษข้อสอบ ต้องทำได้ถูกต้อง ไม่มีผิดเลยสักข้อ สำหรับเธอแล้วเป็นเรื่องที่มนุษย์ธรรมดาทำไม่ได้อย่างแน่นอนเธอส่ายหน้า “หนูเป็นคน ไม่ใช่เทพเจ้านะ!”อวิ๋นเฉียวถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง ใช่น่ะสิ หนึ่งร้อยคะแนนสำหรับพวกเขาพี่น้องแล้ว เป็นเหมือนเทพนิยายที่ไม่มีวันเป็นจริงได้!————————————
