อี้ฟานไม่ได้ยินจริงๆ นั่นแหละ“เราหาครูคนใหม่ให้อวิ๋นตั่วเถอะค่ะ”“อวี่เจ๋อก็สอนดีมากแล้วนะ”“แต่คราวนี้ตั่วเอ๋อร์สอบได้แค่ 58 คะแนนเองนะคะ”“จาก 27 เป็น 58 แค่นี้ก็ถือว่าก้าวหน้าไปเยอะแล้ว”“แต่สือเหยียนสอบได้ 100 เต็มอีกแล้ว”“ให้เวลาตั่วเอ๋อร์หน่อยสิ เรื่องเรียนมันไม่ใช่เรื่องที่ปุปปัปจะเก่งขึ้นมาได้ทันทีนะคุณ มีใครที่ไหนกลืนมหาสมุทรได้หมดในอึกเดียวกันล่ะ”“แต่ฉันก็ยังคิดว่าเราน่าจะหาครูคนใหม่ให้ตั่วเอ๋อร์อยู่ดี อวี่เจ๋อเรียนม.ปลาย แค่เรื่องเรียนของตัวเองก็หนักพอแล้ว แบบนี้จะมีเวลามาทุ่มเทสอนตั่วเอ๋อร์ได้ยังไง ลูกเราน่ะยังเด็ก ถ้าเราวางแผนดีๆ ตอนนี้ก็ยังไม่สาย การเติบโตของเด็กมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ดูอย่างอวิ๋นเฉียวสิคะ ถ้าอยากจะแก้ปัญหามากมายของเขาตอนนี้ ก็คงไม่รู้แล้วว่าต้องเริ่มจากตรงไหน”“ก็ได้ อย่างนั้นเรื่องนี้คุณก็จัดการเลยแล้วกัน” อี้ฟานแสดงความเห็น“อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้คนติดต่อหาครูสอนพิเศษที่มีประสบการณ์มาสักคนก็แล้วกันนะคะ”“แล้วแต่คุณเลย”ประตูถูกผลักเปิดออก อวิ๋นตั่วยืนอยู่ตรงนั้น เธอมองพ่อกับแม่ของตัวเองด้วยความไม่พอใจ“หนูไม่เปลี่ยนครูคนใหม่ ถ้าพ่อกับแม่ให้ครูคนอื่นมาสอน หนูจะหนีออกจากบ้าน!”“ตั่วเอ๋อร์ อย่าพูดกับพ่อแม่แบบนี้สิลูก” ชูยินเดินเข้าไปกอดลูกสาว“ทุกอย่างที่พ่อกับแม่ทำ ทำเพราะหวังดีกับลูกทั้งนั้นนะ”อวิ๋นตั่วดันคนเป็นแม่ออก แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเองไปเธอนอนไม่ห
